معنا شناسی «اغواء» در قرآن با تأکید بر روابط مفهومی

قرآن کریم.

ابن‌اثیر، مجدالدّین‌بن سعادات. (1367). النهایة فی غریب الحدیث و الأثر. تحقیق جلیل مأمون شیحا. قم: مؤسسة مطبوعاتی اسماعیلیان.

ابن‌درید اَزدی، أبوبکر محمد. (1987م.). جمهرة اللغة. المحقق رمزی منیر بعلبکی. ط1. بیروت: دار العلم للملایین.

ازهری، محمدبن احمد. (1422ق.). تهذیب‌اللغة. چ1. بیروت: دار المعرفة.

اسفراینی، شاهفوربن طاهر. (1375). تاج‌التراجم فی تفسیر القرآن للأعاجم. تصحیح نجیب مایل هروی و علی‌اکبر الهی الخراسانی. تهران: علمی فرهنگی.

ابن‌سیده، علی‌بن اسماعیل. (1417ق.). المخصص فی اللغة. بیروت: دار إحیاء التراث العربی.

ابن‌فارس، ابوالحسن احمد. (1404ق.). معجم مقاییس اللغة. تحقیق عبدالسلام هارون. قم: مکتب الأعلام الإسلامی.

ابن‌منظور، محمدبن مکرم. (1414ق.). لسان العرب. چ3. بیروت: دار الفکر للطباعة والنشر والتوزیع ـ دار صادر.

ایزتسو، توشیهیکو. (1378). مفاهیم اخلاقی ـ دینی در قرآن. ترجمة فریدون بدره‌ای. تهران: فرزان روز.

پالمر، فرانک. (1391). نگاهی تازه به معنی‌شناسی. چ6. ترجمة کورش صفوی. تهران: نشر مرکز ـ کتاب ماد.

تاجدینی، علی. (1382). فرهنگ جاویدان المیزان. چ1. تهران: نشر مهاجر.

جفری، آرتور. (1386). واژه‌های دخیل در قرآن. ترجمة فریدون بدره‌ای. تهران: توس.

جوادی آملی، عبدالله. (1378). تفسیر تسنیم. قم: نشراسراء.

ـــــــــــــــــــــــــــ . (1379). صورت و سیرت انسان. قم: نشر اسراء.

جوهری، اسماعیل‌بن حماد. (1404ق.). تاج‌اللغة و صحاح العربیة. بیروت: دارالعلم للملایین.

حرّ عاملی، محمدبن حسن. (1414ق.). تفصیل وسائل الشیعه. قم: مؤسسة آل‌البیت.

فخر رازی، محمدبن عمر. (1420ق.). التفسیر الکبیر. بیروت: دار إحیاء التراث العربی.

راغب اصفهانی، حسین‌بن‌ محمد. (1404ق.). مفردات الفاظ القرآن. تهران: دفتر نشر کتاب.

زبیدی، مرتضی. (1994م.). تاج‌العروس من جواهر القاموس. بیروت: دار الفکر.

شرتونی، سعید. (1403ق.). أقرب‌الموارد فی فصح العربیة و الشوارد. قم: مکتبة آیة‌الله المرعشی النجفی.

شریف‌الرضی، محمدبن حسین. (1397). نهج‌البلاغه. ترجمة محمد دشتی. قم: ایران.

شفیع‌زاده، مرضیه و همکاران. (1393). «معناشناسی کلمه در قرآن با تأکید بر روابط همنشینی و جانشینی». پژوهش‌های قرآن و حدیث. ش10. صص 99ـ130.

طباطبائی، سید محمدحسین. (1417ق.). المیزان فی تفسیر القرآن. چ5. قم: دفتر انتشارات اسلامی.

طبرسی، فضل‌بن الحسن. (1415ق.). مجمع‌البیان فی تفسیرالقرآن. بیروت: مؤسسة الأعلمی للمطبوعات.

طوسی، محمدبن حسن. (1409ق.). التبیان فی تفسیر القرآن. تحقیق و تصحیح احمد حبیب قصیر العاملی. قم: مکتب الأعلام الإسلامی.

صفوی، کوروش. (1390). درآمدیبرمعنی‌شناسی. چ4. تهران: سورة مهر.

ــــــــــــــــــــــ . (1391). آشنایی با معنی‌شناسی. چ2. تهران: پژواک کیوان.

فراهیدی، خلیل‌بن احمد. (1414ق.). العین. قم: اسوه.

فیروزآبادی، محمدبن یعقوب. (1414ق.). القاموس المحیط. بیروت: دار إحیاء التراث العربی.

فیومی، احمدبن محمد. (1405ق.). المصباح المنیر. چ1. قم: دار الهجرة.

قرشی، علی‌اکبر. (1378). قاموس قرآن. تهران: دارالکتب الإسلامیة.

کاردان، علی‌محمد و همکاران. (1380). درآمدی بر تعلیم و تربیت اسلامی. چ6. تهران: سمت.

مدرسی، محمدتقی. (1377). تفسیر هدایت. ترجمة احمد آرام. مشهد: آستان قدس رضوی.

مزبان، علی‌حسن. (1394). درآمدی بر معنی‌شناسی در زبان عربی. ترجمة فرشید ترکاشوند. چ1. تهران: سمت.

مصطفوی، حسن. (1374). التحقیق فی کلمات القرآن الکریم. تهران: وزارة الثقافة و الإرشاد الاسلامی.

مکارم شیرازی، ناصر و همکاران. (1369). تفسیر نمونه. قم: دار الکتب الإسلامیة.

میبدی، ابوالفضل رشیدالدّین. (1376). کشف‌الأسرار و عدة الابرار. تهران: امیرکبیر.

وزیرنیا، سیما. (1379). زبان‌شناخت. چ1. تهران: قطره.

نهج الفصاحه. (1360). ترجمة ابوالقاسم پاینده. چ13. تهران: انتشارات جاویدان.

هدایت، شهرام. (1384). بررسی زبان شناختی واژه‌هایی از قرآن کریم. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.