تاثیر متقابل لغت نامه‌ها و تفاسیر در فهم واژه «اساطیر»

ابن ترکمانی، علی بن عثمان. (2002 م). بهجة الأریب فی بیان ما فی کتاب الله العزیز من الغریب، قاهره: الهیئة المصریة العامة للکتاب.

ابن درید، محمد بن حسن. (بی‌تا). جمهرة اللغة، بیروت: دارالعلم للملایین.

ابن السکیت، أبو یوسف. (١٤٢٣ ق). إصلاح المنطق، بی‌جا: دار إحیاء التراث العربی.

ابن‌ عاشور، محمد طاهر. (1420 ق). تفسیر التحریر و التنویر، بیروت: موسسة التاریخ العربی.

ابن ‏عطیه، عبدالحق بن غالب. (1422 ق‏). المحرر الوجیز فى تفسیر الکتاب العزیز، بیروت‏: دارالکتب العلمیة.

ابن فارس، احمد بن فارس. (1404 ق). معجم مقاییس اللغة، قم: مکتب اعلام الاسلامی.

ابن‏قتیبه، عبدالله بن مسلم. (1411 ق‏‏)‏، تفسیر غریب القرآن، بیروت: دار و مکتبة الهلال.

ابن‏ کثیر، اسماعیل بن عمر. (1419 ق). تفسیر القرآن العظیم، بیروت‏: دار الکتب العلمیة‏.

ابن منظور، محمد بن مکرم (بی‌تا). لسان العرب، بیروت: دارالفکر للطباعة والنشر والتوزیع.

ابن هشام، عبدالملک (١٣٧5 ق). السیرة النبویة لابن هشام، الطبعة الثانیة، بی‌جا: مصطفى البابی الحلبی.

ابو عبیده، معمر بن مثنى‏ (1381 ق‏‏). مجاز القرآن‏، قاهره‏: مکتبة الخانجی.

أحمد رضا. (١٣٧٧ - ١٣٨٠ ق). معجم متن اللغة، بیروت: دار مکتبة الحیاة.

ازهری، محمد بن احمد (1421 ق). تهذیب اللغة، عمر سلامی وعبدالکریم حامد، بیروت: داراحیاء التراث العربی.

أیشو خوشابا، شلیمون و عمانوئیل بیتو یوخنا. (2000 م). زهریرا قاموس عربی – سریانی، دهوک: بی‌نا.

جمحى، محمد بن سلام. (1400 ق‏). طبقات فحول الشعراء، جده: دار المدنی.

جوهری، اسماعیل بن حماد. (بی‌تا). الصحاح: تاج اللغة و صحاح العربیة، احمد عبدالغفور عطار، بیروت: دارالعلم للملایین.

درویش، محى‏الدین. (1415 ق). اعراب القرآن الکریم و بیانه، چاپ: 4، حمص: الارشاد.

دهخدا، علی اکبر. (1372 ش). لغت‌نامه، تهران: موسسه لغت‌نامه.

روحی برندق، کاووس و احمد امین یوسفی. (1401 ش). «معنای مصداقی ترکیب «اساطیر الاولین» در آیات قرآن؛ تحلیل انتقادی دیدگاه مفسران و نگاهی نو به مسئله» مطالعات سبک‌شناختی قرآن کریم، سال 6، شماره 2، 84-107.

زبیدی، محمد مرتضی. (1414 ق). تاج العروس من جواهر القاموس، بیروت: دارالفکر.

زجاج، إبراهیم بن السری. (١٤٠٨ ق). معانی القرآن وإعرابه، بیروت: عالم الکتب.

زمخشرى، محمود بن عمر. (1979 م). أساس البلاغة، بیروت: بی‌نا.

زمخشرى، محمود بن عمر. (1407 ق). الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل و عیون الأقاویل فى وجوه التأویل، چاپ 3، بیروت: دارالکتاب العربی.

زمخشرى، محمود بن عمر. (1342 ش). مقدمة الأدب، تهران: دانشگاه تهران.

راغب اصفهانى، حسین بن محمد. (1412 ق). مفردات ألفاظ القرآن‏، بیروت‏: دار الشامیة. ‏

سیوطى، عبدالرحمن بن ابى‏بکر (1421 ق). الإتقان فی علوم القرآن، چاپ 2، بیروت: دارالکتاب العربی.

صاحب بن عباد. (1994 م). المحیط فی اللغة، بیروت: عالم الکتب.

طباطبایی، محمد حسین. (1393 ق). المیزان فی تفسیر القرآن، چاپ دوم، بیروت: موسسه الأعلمی.

طبرسی، فضل بن حسن. (1406 ق). مجمع البیان فی تفسیر القرآن، بیروت: دارالمعرفة للطباعة والنشر.

طبری، محمد بن جریر. (1412 ق). جامع البیان فی تفسیر القرآن، بیروت: دارالمعرفة.

طوسی، محمد بن حسن. (بی‌تا). التبیان فی تفسیر القرآن، بیروت: داراحیاء التراث العربی.

طیب‌حسینی، سید محمود. (1389 ش). «معنی‌شناسی اساطیر در قرآن کریم؛ نقدی بر ادله محمد احمد خلف الله مبنی بر وجود قصه‌های اسطوره‌ای در قرآن»، علوم قرآن و حدیث، سال 42، شماره 2، 153-174.

فخر رازی، محمد بن عمر. (1420 ق). مفاتیح الغیب (التفسیر الکبیر)، چاپ 3، بیروت: دار احیاء التراث العربی.

فراهیدی، خلیل بن احمد. (1409 ق). کتاب العین، چاپ 2، قم: هجرت.

فضل الله، محمد حسین. (1419 ق). من وحی القرآن، بیروت: دارالملاک.

قاضی عیاض، عیاض بن موسى. (بی‌تا). مشارق الأنوار على صحاح الآثار، بی‌جا: المکتبة العتیقة ودار التراث.

قرشی بنابی، سید علی اکبر. (1354 ش). قاموس قرآن، تهران: اسلامیه.

محمد حسن حسن جبل. (٢٠١٠ م). المعجم الاشتقاقی المؤصل لألفاظ القرآن الکریم، قاهرة: مکتبة الآداب.

مسعود، میخاییل. (1994 م). الاساطیر و المعتقدات العربیة قبل الاسلام، بیروت: دارالعلم للملایین.

مجمع اللغة العربیة. (١٣٩٢ ق). المعجم الوسیط، قاهرة: مجمع اللغة العربیة.

مقاتل بن سلیمان. (1423 ق). تفسیر مقاتل بن سلیمان، بیروت: دار إحیاء التراث العربی.

نحاس، احمد بن محمد. (1421 ق). اعراب القرآن، بیروت: دار الکتب العلمیة.

واحدی، علی بن أحمد. (١٤٣٠ ق). التفسیر البسیط، عربستان: جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامیة.

یمنی، عبدالباقی بن عبدالمجید. (1425 ق). الترجمان عن غریب القرآن، بیروت: دار الکتب العلمیة.