منابع
خجیر، یوسف. (1403). سلامت شبکهای شده، اینستاگرامی شدن سلامت. فصلنامه مطالعات رسانههای نوین، 10(40)، 127 تا 158. https://doi.org/ 10.22054/nms.2025.82066.1758
سالمی، آزاده، خانیکی، هادی. (1404). الگوی تحلیل مسیر سواد رسانهای سلامت و ارتباط آن با مصرف رسانههای اجتماعی در تهران. فصلنامه مطالعات رسانههای نوین، 8(29)، 41 تا 74.
نوری، روح الله، خواستار حمزه، اعتضادی، محمدرضا. (1400). بررسی و ارائه مدل مفهومی ارزیابی شکاف دیجیتالی. تهران: اکتشاف و پردازش هوشمند دانش.
عیسی زاده مهدی و همکاران. (1398). بررسی ارتباط بین سواد سلامت الکترونیک و سلامت عمومی دانشجویان یک دانشگاه علوم پزشکی نظامی. تهران: علوم مراقبتی نظامی، 6(3)، 21.
دنیای، نسرین، محمدی، تیمور. (1397). نقش فناوری اطلاعات و ارتباطات در ارتقا سلامت فردی و اجتماعی.
اولین همایش فناوری اطلاعات و ارتقاء سلامت. تهران. 761437.
https://civilica.com/doc/
رضاقلی زاده، بهنام؛ عظیمنژاد، معصومه. (1399). سلامت تعاملی به واسطه شبکههای اجتماعی. مطالعات ماهواره و رسانههای جدید، زمستان (25)، 97 تا 114.
رناتا شیاوو. (1391). ارتباط در حوزه سلامت از نظریه تا اجرا (مترجمان: پیرحسین کولیوند، مرتضی جلالیفخر، محمدحسین کاوه، هادی کاظمی). تهران: میرماه.
غفاری، ایمان و همکاران. (1400). مدیریت سامانههای هوشمند ارتباطات و اطلاعات در نظام سلامت ایران. نشریه فرهنگ و ارتقای سلامت، 5(11)، 448 تا 454.
بختیاری علی آباد، محمد و همکاران. (1401). بررسی پرونده الکترونیک سلامت در ایران: الزامات قانونی و چالشهای اجرا. تهران: مرکز پژوهشهای مجلس، دفتر مطالعات اجتماعی.
References
Kuo, C.-C., & Balakrishnan, P. (2013). The future of healthcare communication and promotion. NIH Public Access Author Manuscript, J Telemed Telecare, 19(4), 231–232.
Pervez, S., Dutta, P., & Singh Parihar, T. (2022). Digitalisation of health communication: History and current scenario. Specialusis Ugdymas.
Leacam, F. (2000). Les journalistes et Internet: Usages et attitudes. Construction d’un questionnaire et entrevues qualitatives de validation (Master’s thesis, Université d’Ottawa, Ottawa, Canada). Bibliothèque nationale du Canada.