The effectiveness of non-directive play therapy in reduction behavioral disorders in preschool children | ||
| فصلنامه روان شناسی تربیتی | ||
| Article 6, Volume 11, Issue 38, January 2016, Pages 1-15 PDF (305.62 K) | ||
| Document Type: Research Paper | ||
| Authors | ||
| Ezzatollah Ghadampour* 1; Afsaneh Shahbazirad2; Fereshteh Mohammmadi3; Montazer Abbasi3 | ||
| 1Assistant Professor, Department of Psychology, Faculty of Humanities and Letters, University of Lorestan, Khorramabad | ||
| 2Ph.D. Student of Psychology, University of Lorestan, Khorramabad | ||
| 3M.A in Psychology, Razi University of Kermanshah, Kermanshah, Iran. | ||
| Abstract | ||
| Behavioral disorder in childhood is a very important topic that can underlie the disorders in Adulthood. The present study aim to study the effectiveness of non-directive play therapy in reduction behavioral disorders in preschool children. The study was a semi-experimental design with pre-posttest design with control group. The study sample was all preschool children with behavioral disorders in Kermanshah, that with available sampling method 20 children with behavioral disorders were selected by using a questionnaire of behavioral disorders of preschool children of Shahim & Yousefi (1999). And randomly into two groups: experimental (n=10) and control (n=10) were replaced. 8 sessions of non-directive play therapy with Kaduson & Schaefer (2001) method was administered to experimental group, While the control group did not receive the intervention, At the end of the intervention, both groups were evaluated again by the test .The data were analyzed using analysis of covariance. The results showed that the non-directive play therapy was effective in reduction behavioral problems in preschool children(P<0/001). Therefore, It is recommended that parents, teachers and educational experts to reduction problem behaviors of children to benefit from the education and health technique, also it is suggested that therapists of pediatricians, addition to medical therapy, benefit of the play therapy interventions in reduction behavioral problems in children. | ||
| Keywords | ||
| non- directive play therapy; Behavioral disorders; preschool child | ||
| References | ||
|
آذرنیوشان، بهزاد؛ بهپژوه، احمد و غباریبناب، باقر. (1391). اثر بازیدرمانی با رویکرد شناختی-رفتاری بر مشکلات رفتاری دانشآموزان کمتوان ذهنی در دوره ابتدایی. فصلنامه ایرانی کودکان استثنایی، 12(2): 16-5. برزگر، زهرا؛ پورمحمدرضا تجریشی، معصومه و بهنیا، فاطمه. (1391). اثربخشی بازی بر مشکلات برونیسازی در کودکان پیشدبستانی با مشکلات رفتاری. مجله علوم رفتاری. 6(4): 354-347. جلالی، سلیمه و مولوی، حسین. (1389). تأثیر بازی درمانی بر اختلال اضطراب جدایی کودکان. مجله روانشناسی، 56: 382-370. جعفری، علیرضا. (1393). تأثیر بازیهای آموزشی بر رشد اجتماعی کودکان پیشدبستانی. فصلنامه روانشناسی تربیتی. 33(9): 85-71. جنتیان، سیما؛ نوری، ابوالقاسم؛ شفتی، سیدعباس؛ مولوی، حسین و سماواتیان، حسین. (1387). اثربخشی بازیدرمانی مبتنی بر رویکرد شناختی-رفتاری بر شدت علائم اختلال بیشفعالی / کمبود توجه در دانشآموزان پسر 9 تا 11 ساله مبتلا به ADHD. مجله تحقیقات علوم رفتاری، 6(2): 118-109. خدیوی زند، سمیه و اصغرینکاح، سیدمحسن. (1392). بررسی تاثیر بازی درمانی گروهی بر پرخاشگری جسمانی کودکان پیش دبستانی. ششمین همایش بینالمللی روانپزشکی کودک و نوجوان. رجبی، مسعود. (1379). بررسی میزان و علل اختلالات رفتاری دانشآموزان دورهی راهنمایی استان قزوین در سال تحصیلی 79-1378. شورای تحقیقات، اداره کل آموزش و پرورش استان قزوین. رینی، ورنر. (2000). رشدوتقویتمهارتهایادراکی-حرکتیدرکودکان. ترجمه علی حسین سازمند و سیدمهدی طباطبایینیا. 1380. تهران: دانژه. زارع، مهدی و احمدی، سونیا. (1386). اثربخشی بازیدرمانی به شیوه رفتاری-شناختی در کاهش مشکلات رفتاری کودکان. مجله روانشناسی کاربردی، 1(3): 28-18. شکوهی یکتا، محسن و پرند، اکرم. (1384). اختلالات رفتاری در کودکان و نوجوانان. تهران: تیمورزاده. شمس اسفندآباد، حسن؛ امامیپور، سوزان و صدرالسادات. جلال. (1382). بررسی شیوع اختلالات رفتاری در دانشآموزان مقطع ابتدایی شهر ابهر. مجله توانبخشی. شماره 12: 41-34. شهیم، سیما و یوسفی، فریده. (1378). پرسشنامه مشکلات رفتاری کودکان پیشدبستانی (ویژه والدین)،مجلهعلوماجتماعیوانسانیدانشگاهشیراز، 1(29): 32-19. صفری، سهیلا؛ فرامرزی، سالار و عابدی، احمد. (1393). تأثیر بازیدرمانی شناختی-رفتاری بر نشانههای رفتاری دانشآموزان نافرمان.مجله پزشکی ارومیه، 25(3): 267-258. قدیری لشکاجانی، فاطمه. (1377). بررسی تأثیر بکارگیری بازی درمانی بیرهنمود در کاهش اختلالات رفتاری و پرخاشگری کودکان ناسازگار و دارای عملکرد هوشی مرضی. پایاننامه کارشناسی ارشد، انستیتو روانپزشکی ایران. مصطفوی، سعیده؛ شعیری، محمدرضا؛ اصغریمقدم، محمدعلی و محمودی قرایی، جواد. (1391). تأثیر آموزش بازیدرمانی مبتنی بر رابطهی والد-کودک مطابق با الگوی لندرث به مادران بر کاهش مشکلات رفتاری کودکان. مجله روانشناسی بالینی و شخصیت. 19(7): 42-33. ملک، مریم؛ حسنزاده، رمضان و تیرگری، عبدالحکیم. (1392). اثربخشی بازیدرمانی گروهی به شیوهی شناختی-رفتاری بر کاهش مشکلات رفتاری کودکان مبتلا به اختلال خواندن. مجله ناتوانیهای یادگیری. 2(4): 153-140. Bratton, S. C. Ray, D. Rain, T. & Jones, L. (2005). The efficacy of therapy with children: A meta- annalistic review of treatment outcomes. Professional Psychology: Research Practice. 36(4): 376-90. Brown, I. & Percy, M. (2007). A Comprehensive Guide to Intellectual and Developmental/ London/ Pawl. H. Brookes. Carmichael, K.D. (2006). Play therapy: An introduction. Glenview, IL: Prentice Hall. Council for Exceptional Children. (1991). Report of the CEC advocacy and Governmental Relations .committee Regarding the New proposed U.S. Gaoni, L. Black, C. & Baldwin, S. (1998). Defining adolescent behavior disorder: An overview. Journal of Adolescence, 21:1-13. Gil, E. (1991). Healing power of play: working with abused children. New York, NY: The Guilford Press. Graham P. (1998). Cognitive Behavior therapy for children and families. Cambridge University. 74, 75. Gohari, R. (2012). Study on education of self-controlling by play therapy in reduction of behavior problems of abhorrent preschool children (oppositional disobedience disorder). International Journal of Psychology and Behavioral Research. 1(1): 9-14. Halahan, D. P. & Kaufmann, J. M. (1992). The educational children on the basis special teaching & training. 1ed ed. Tehran: Roshd. Hanser, S. Meissler, K. & Ovevs, R. (2000). Kids together: Agroup play therapy model for children with ADHD symptom logy. Journal of Child and Adolescent Group Therapy. 10:4. Jones, M. E. & Landreth, G. (2002). The efficacy of intensive individual play therapy for chronically 111 children. International Journal of Play Therapy, 11, 1: 117-140. Kaduson, H. G. & Schaefer, C. (Eds). (2001). 101 more favorite play therapy techniques. Northvale, NJ: Jason Aronson. Landreth, G. L. (2002). Play therapy: The art of the relationship. New York, N.Y.: Brunner- Rutledge. Moustakas, C. (1997). Relationship play therapy. Northvale, NJ: Jason Aronson, Inc. O'conner, K.J. Schaefer C.E. (1983). Hand book of play therapy. New York, NY: John Wiley & sons, Inc. Pandina, G. J. Bilder, R. H. Harvey, P. D. Keefe, S. E, Aman, M. G. & Gharabawi, R. (2007). Risperidone and cognitive function in children with disruptive behavior disorders. Biological Psychiatry, 91(3): 386-398. Ray, D. Schottelkorb, A. & Tsai, M. H. (2007). Play therapy with children exhibiting symptoms of Attention Deficit Hyperactivity Disorder. International Journal of Play Therapy, 16:95-111. Watson, D.L. (2007). An early intervention approach for students disaplaying negative externalizing behaviors associated with childhood depression. a study of the efficacy of play therapy in the school. A dissertation presented in partial fulfillment of the requirements for degree doctor of philosophy. Capella University. Wethinton, H. R. Hahn, R. A. Fugua-Whiteley, D. S. Pe, T. A. Crosloy, A. E. Johnnson, R. L. Liberman, A. M. Mosci chi, E. Price, L. N. Tuma, F. K. Halra, G. Chatto. & Padhyay, S. K. (2008). The effectiveness of interventions to reduce psychology harm form traumatic events among child and adolescents. American Journal of Preventive Medicine, 53(3): 287-373. | ||
|
Statistics Article View: 6,528 PDF Download: 5,832 |
||