«دیگری» از نظرگاه ابن‌عربی | ||
| حکمت و فلسفه | ||
| مقاله 2، دوره 15، شماره 58، تابستان 1398، صفحه 29-46 اصل مقاله (517.88 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/wph.2019.30982.1539 | ||
| نویسندگان | ||
| حامده راستایی جهرمی1؛ علی اصغر مصلح* 2 | ||
| 1گروه فلسفه دانشکده ادبیات دانشگاه علامه طباطبایی | ||
| 2استاد تمام گروه فلسفه دانشکده ادبیات دانشگاه علامه طباطبایی | ||
| چکیده | ||
| هر چند موضوع «دیگری»، در بین اندیشمندان مسلمان به عنوان یک مسئلۀ مستقل مطرح نبوده است لکن ظرفیت طرح این بحث بین همه نحله‌های فکری در جهان اسلام به ویژه عرفان وجود دارد. بر این اساس می‌توان برای نمونه پرسش از «دیگری» را به آثار ابن‌عربی به عنوان نمایندۀ عرفان اسلامی عرضه کرد و مبانی فکری او را در این زمینه جستجو کرد. مبانی‌ای همچون بحث مظهریت اسماء الهی، گسترده پنداشتن عرصۀ سعادت و نیز دست-نیافتنی دانستن تمام حقیقت، که می‌تواند موضع این عارف نامور را در قبال «دیگری» روشن سازد. از مهمترین مبانی هستی‌شناسی ابن‌عربی در رویکردش نسبت به «دیگری»، بحث مظهریت اسماء و «دیگری» را از مظاهر اسماء الهی دانستن است. پرهیز از انحصارگرایی در باب حقانیت و «دیگری» را اهل سعادت و نجات دانستن نیز نگاه مثبت به «دیگری» را به دنبال دارد. تأکید ابن‌عربی بر ناآشکارگی حقیقت و عدم حضور آن نزد گروه یا فرقه‌ای خاص، جستجوی حقیقت در آیین «دیگری» را به دنبال خواهد داشت. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| «دیگری»؛ ابن‌عربی؛ اسماء الهی؛ سعادت و شقاوت | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,138 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 785 |
||