بنگاهداری صندوقهای بازنشستگی در نظام تامین اجتماعی ایران | ||
| پژوهش حقوق عمومی | ||
| مقاله 10، دوره 21، شماره 63، تابستان 1398، صفحه 271-295 اصل مقاله (482.89 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qjpl.2019.22376.1530 | ||
| نویسندگان | ||
| مرتضی رستمی* 1؛ حسن بادینی2 | ||
| 1مدرس دانشگاه | ||
| 2عضو هیات علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| یکی از رایج‌ترین شیوه‌های سرمایه‌گذاری صندوقهای بازنشستگی، تملک سهام شرکت‌های تجاری است. گرایش فراوان صندوقهای بازنشستگی ایران به این نوع سرمایه‌گذاری، آنها را به سمت بنگاهداری سوق داده است. بنگاهداری صندوقهای بازنشستگی (به معنای در اختیار داشتن سهام مدیریتی) بعنوان موضوعی نوظهور در ادبیات حقوقی کشور ایران، با سیاست‌های تقنینی متفاوتی مواجه شده است. برخی قوانین آن را تجویز و برخی دیگر آن را محدود یا منع کرده‌اند.با وجود آنکه آخرین اراده مقنن، ممنوعیت بنگاهداری صندوقهای بازنشستگی ایران بوده است اما بیشتر صندوق‌ها با تشکیل شرکت‌های سرمایه‌گذاری آنچنان راه افراط در پیش گرفته‌اند که در حال فاصله گرفتن از اهداف اجتماعی خود می‌باشند. مقاله کنونی پس از تبیین مفاهیم و جایگاه قانونی بنگاهداری با روش مطالعات کتابخانه‌ای و رویکردی تطبیقی به تحلیل مهمترین علت‌های بنگاهداری صندوق‌ها شامل رد دیون دولت به صندوق‌ها، محدودیت بازار سرمایه در ایران و سودآوری بنگاهداری پرداخته و یافتههای آن نشان می‌دهد صندوقهای بازنشستگی برای توجه بیشتر به حقوق اعضای خود، لازم است با متنوع‌سازی پرتفوی خود یا کاهش سهام تحت تملک در هر شرکت تجاری، میان سرمایه‌گذاری از طریق تملک سهام شرکت‌ها و سایر شیوه‌های سرمایه‌گذاری، تعادل برقرار نمایند. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| سرمایه گذاری؛ بنگاهداری؛ سبد دارایی؛ خصوصی سازی؛ صندوق بازنشستگی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,903 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,227 |
||