شکلگیری مرز نرم در روابط ایران و عراق در دوره پساصدام | ||
| پژوهش های راهبردی سیاست | ||
| مقاله 3، دوره 9، شماره 34 - شماره پیاپی 64، پاییز 1399، صفحه 73-105 اصل مقاله (497.79 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qpss.2019.38324.2188 | ||
| نویسندگان | ||
| ناصر پورحسن* 1؛ افسانه خوشناموند2 | ||
| 1عضو هیئت علمی دانشگاه آیت الله العظمی بروجردی (ره) | ||
| 2دانشگاه آیت الله بروجردی | ||
| چکیده | ||
| هدف این مقاله تحلیل روابط ایران و عراق پس از سقوط صدام است. پرسش اصلی این است که با وجود اختلافاتگسترده مرزی و تاریخی ایران و عراق، چه عواملی موجب بهبود و گسترش روابط دو کشور طی سالهای 2013تا 2017 شده است؟ فرضیه پژوهش با بهرهگیری از چارچوب مفهومی «مرز نرم» اینگونه صورتبندی شده است: گسترش پیوندهای بین مردم ایران و عراق طی سالهای 2003 تا 2017 که ناشی از هویت مذهبی مشترک است، موجب گسترش روابط دو کشور و تکوین «مرز نرم» بین آنها شده است. یافتههای مقاله نشان میدهد با سقوط صدام و به قدرت رسیدن شیعیان در عراق و محوریت قرار گرفتن مرجعیت، پیوندهای مذهبی بین شیعیان ایران و عراق گسترش یافته است؛ احساس تهدید مشترک هویتی در مقابل داعش، عبور گسترده مردم و کالاها از مرزهای دور کشور، بازسازی عتبات عالیات، راهپیمایی میلیونی زائران شیعه در اربعین حسینی از دیگر عوامل نزدیکی دو کشور میباشد. دادههای این مقاله از منابع کتابخانهای و میدانی گردآوری واستخراج و با روش توصیفی- تحلیلی بررسی شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ‘’شیعیان’’؛ ‘’مرز نرم’’؛ ‘’ایران’’؛ ‘’عراق’’؛ ‘’هویت’’ | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 24,055 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 4,452 |
||