ارزیابی سیاستگذاری مسکونی در شهر تهران در رویارویی با نابرابری فضایی | ||
| برنامه ریزی رفاه و توسعه اجتماعی | ||
| دوره 10، شماره 41، زمستان 1398، صفحه 73-132 اصل مقاله (425.63 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qjsd.2019.11839 | ||
| نویسندگان | ||
| امیر شفیعی1؛ زهره عبدی دانشپور2 | ||
| 1دکتری برنامهریزی شهری و منطقهای (شهرسازی) از دانشگاه شهید بهشتی (نویسنده مسئول). | ||
| 2استاد برنامهریزی شهری و منطقهای (شهرسازی) دانشگاه شهید بهشتی. | ||
| چکیده | ||
| سیاستگذاری مسکونی یکی از عرصههای مهم سیاستگذاری شهری است. ویژگیهای اجتماعی مسکن و نیز اثرات گستردۀ بخش مسکن در اقتصاد، سیاستگذاری مسکونی و پشتیبانی تأمین مسکن را جزئی از سیاستگذاری عمومی قرار داده است. آن شیوه سیاستگذاری عمومی که مسکن را بهعنوان «حق اجتماعی» نادیده میگیرد، سبب شکلگیری نابرابری فضایی در سیستم مسکونی شهرها میشود. مشکل مسکن در تهران، هم بهعنوان جزئی از یک مشکل فراگیر در سطح ملی و هم جزئی از مشکلهای این بزرگشهر به نابرابری فضایی منجر شده است. آگاهی از چگونگی اثرگذاری سیاستهای شهری و ردیابی علل پیدایش نابرابری مسکونی، امکان سیاستگذاری کارآمد برای رویارویی با این مشکل برنامهریزی را فراهم میآورد. این مقاله بر روند کار و نیز محتوای سیاستهای اجراشده و مؤثر بر ساختار مسکونی شهر تهران، تمرکز کرده و اثر آنها را بر نابرابری فضایی، شناسایی کرده است. برای دستیابی به هدف این مقاله یک فرآیند دومرحلهای توصیفی- تحلیلی بر اساس راهبرد پژوهش قیاسی پیگیری شده است و اثرات سیاستها بر نابرابری فضایی در ساختار مسکونی شهر تهران با استفاده از تحلیل طولی و تحلیل محتوای تماتیک (فَرهشتی) سیاستها تحلیل و مقایسه شدهاند. یافتههای مقاله نشان میدهند که دستور کار سیاستهای چیره، فاصلة زیادی برای رویارویی با مشکل شهری نابرابری فضایی در شهر تهران دارد. این مقاله رهیافت و چارچوبی برای رویارویی با این مشکل بهطورکلی و در تهران ارائه میکند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| مسکن؛ ساختار مسکونی؛ سیاستگذاری مسکونی؛ نابرابری مسکونی؛ نابرابری فضایی؛ شهر تهران | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,502 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,315 |
||