بهینهیابی قراردادهای بالادستی نفت و گاز: الگوی کارگزار- کارفرما | ||
| پژوهشنامه اقتصادی | ||
| دوره 20، شماره 76، بهار 1399، صفحه 187-222 اصل مقاله (1.22 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/joer.2020.11904 | ||
| نویسندگان | ||
| حجت اله برامکی یزدی* 1؛ داود منظور2؛ محمدسعید شادکار3 | ||
| 1دکترای مدیریت قراردادهای بین المللی نفت و گاز دانشگاه امام صادق(ع) | ||
| 2دانشیار دانشکده معارف اسلامی و اقتصاد دانشگاه امام صادق(ع) | ||
| 3دانشجوی دکتری اقتصاد دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| تاریخچه قراردادهای نفتی در قرن اخیر حکایت از آن دارد که قراردادهای نفتی در واقع چهرهای از معارضه منافع شرکتهای نفتی خارجی با منافع ملی دولتهای صاحب مخزن است. در تعارض مطرح شده، این سوال مهم در برابر دولتهای میزبان وجود داشته و دارد که کدامیک از قراردادهای بالادستی متعارف و موجود را باید انتخاب کنند تا منافع بیشتری کسب شود. برای پاسخ به این سوال تحقیق از نظریه نمایندگی استفاده شده است. در مدل طراحی شده تابع منفعت هرکدام از طرفین در هرکدام از قراردادهای بالادستی بیان شده، شناسایی و مدلسازی شدهاند. همچین شروط عقلانیت و انگیزه نیز در این مدل به عنوان قید مشارکت مورد تحلیل قرار گرفتهاند. نتایج حاصل از مدل پیشنهادی با استفاده از روش الگوریتم ژنتیک حاکی از آن است که قرارداد مشارکت در تولید در مقایسه با دو قرارداد امتیازی و خرید خدمت در مختصات میدان مفروض کمترین هزینه نمایندگی را داشته و میتواند به عنوان الگوی منتخب، بیشترین منفعت را برای دولت صاحب مخزن در پی داشته باشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| قرارداد امتیاز؛ قرارداد مشارکت در تولید؛ قرارداد خرید خدمت؛ الگوی کارگزار-کارفرما؛ الگوریتم ژنتیک | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,037 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 986 |
||