اثربخشی درمان هیجان محور بر خودکارآمدی والدگری و احساس گناه مادران کودکان دچار آسیب سوختگی | ||
| مطالعات روانشناسی بالینی | ||
| دوره 12، شماره 43، تابستان 1400، صفحه 109-136 اصل مقاله (868.68 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/jcps.2021.58384.2499 | ||
| نویسندگان | ||
| مهدی خانجانی* 1؛ ترنم صالحی2؛ احمد برجعلی3 | ||
| 1استادیار گروه روانشناسی بالینی دانشکدة روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. | ||
| 2کارشناس ارشد روانشناسی عمومی، دانشکدة روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. | ||
| 3استاد گروه روانشناسی بالینی دانشکدة روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| هدف از پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی درمان هیجانمحور بر خودکارآمدی والدگری و احساس گناه مادران کودکان دچار آسیب سوختگی است. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی، با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه گواه بود. جامعهی آماری پژوهش شامل کلیه مادران با فرزند دچار آسیب سوختگی مراجعه کننده به بیمارستان سوانح و سوختگی تهران (شهید مطهری)، در پاییز 1398 بود. تعداد 30 نفر از این مادران که در پرسشنامه خودکارآمدی والدگری دومکا و همکاران(1996) و احساس گناه آیزنک (2007) نمرات پایینتری داشتند به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت 10 جلسه به صورت هفتگی تحت درمان هیجانمحور (گرینبرگ، 1986) قرار گرفت. نتایج تحلیل کوواریانس تک متغیره، حاکی از آن بود که بین گروه آزمایش و گواه در متغیر خودکارآمدی علیرغم افزایش آن در گروه آزمایش، تفاوت معناداری یافت نشد. اما، درمان هیجانمحور بهطور معناداری در کاهش احساس گناه مادران کودکان دچار آسیب سوختگی موثر بود (P<0/05). نتیجه این پژوهش نشان داد که از درمان هیجانمدار میتوان در کاهش احساس گناه و هیجانهای منفی مادران دارای فرزند با آسیب سوختگی، استفاده نمود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| درمان هیجانمحور؛ خودکارآمدی والدگری؛ احساس گناه؛ سوختگی کودکان | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,710 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,105 |
||