سبکشناسی مناجات حضرت امیر(ع) در دو لایۀ آوایی و واژگانی | ||
| سراج منیر | ||
| مقاله 1، دوره 10، شماره 37، زمستان 1398، صفحه 7-29 اصل مقاله (409.87 K) | ||
| نوع مقاله: علمی- ترویجی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/ajsm.2021.21680.1300 | ||
| نویسندگان | ||
| حجت اله فسنقری1؛ راضیه کارآمد* 2 | ||
| 1استادیار زبان و ادبیات عرب، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران | ||
| 2دانشجوی دکتری زبان و ادبیات عرب، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران. | ||
| چکیده | ||
| سبک، طرز خاصی از نظم یا نثر است که نویسنده بر میگزیند. سبکشناسی، علمی است که به تحلیل و بررسی عناصر سخن میپردازد و شاخهای از علم زبانشناسی است که هدف آن بررسی متون ادبی، و از لایههای گوناگونی برخوردار است. دعا و مناجات، هر دو راز و نیاز با پروردگار هستند ولی مناجات نوعی گفتگوی صمیمانه با معبود است که مناجات حضرت امیر (ع) در کوفه مناجاتی است که از قوّت و عمق در ساختار و معنا برخوردار است و با وجود تکرار واژگان، از زیبایی خاصی برخوردار است. این نوشتار به روش توصیفی – تحلیلی، سبکشناسی این مناجات را در دو لایۀ آوایی و واژگانی مورد بررسی قرار میدهد. تکرار کلمات و حروف در این مناجات همسو و متناسب با معنای ارائه شده هستند و واجآرایی و تکرار کلمات و حروف، صبغۀ آوایی فاخری به متن بخشیدهاست. واژگان این مناجات، رسمی و سهل و بیشتر انتزاعی و نشاندار هستند و در این مناجات، تکرار کلمات و حروف نه تنها به فصاحت و شیوایی آن خللی وارد نکرده بلکه به فصاحت و زیبایی مناجات افزوده و متناسب با فضا و اقتضای مناجات است. با بررسی و درک معنای واژگان و واژگان مشابه میتوان دریافت که واژهها هر کدام در بهترین شکل و موقعیّت خویش است وکاربرد فعلهای مضارع و اسم فاعل و اسم مفعول، متناسب با معنای اراده شده در مناجات است. وجود حرف عطف «و»، جملات پی در پی و... باعث پویایی و به هم پیوستگی آن شدهاست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سبکشناسی؛ لایۀ آوایی؛ لایۀ واژگانی؛ مناجات حضرت امیر (ع) | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 975 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 497 |
||