«تحلیلی بر قواعد حل تعارض قوانین رهن حق اختراع و علائم تجاری» | ||
| پژوهش حقوق خصوصی | ||
| دوره 9، شماره 34، بهار 1400، صفحه 151-184 اصل مقاله (1.01 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/jplr.2021.50903.2394 | ||
| نویسندگان | ||
| عباس احدزاده1؛ نجاد علی الماسی* 2؛ سعید حبیبا3 | ||
| 1دانشجوی دکتری حقوق خصوصی واحد قم ، دانشگاه آزاد اسلامی ،قم ، ایران | ||
| 2استاد تمام گروه حقوق خصوصی دانشگاه تهران ، تهران، ایران | ||
| 3استاد تمام گروه حقوق خصوصی ،دانشگاه تهران ، تهران ، ایران | ||
| چکیده | ||
| حق اختراع و علائم تجاری غیر مشهور، دارایی بالقوه برای سرمایه گذاری در حوزههای مختلف، بخصوص برای تامین سرمایه در توسعة صنایع محسوب میشوند. بند 3 مادة 1 قانون تشویق و حمایت سرمایه گذاری خارجی ایران، از این حقوق، به عنوان کالای سرمایهای یاد میکند که میتواند موضوع قراردادهای سرمایه گذاری خارجی قرار گیرند. مساله این است که با دخالت عنصر خارجی در قرارداد رهن حق اختراع، چه قاعده ای امکان دست یابی به راه حل قابل پیش بینی و قطعی را در چارچوب روشهای شناخته شدة حل تعارض قوانین حقوق بینالملل خصوصی، میسر می نماید؟ بنظر می رسد اگر قانون حاکم بر قرارداد، با توافق طرفین تعیین نشده باشد و یا نزدیکترین عامل ارتباطی به قرارداد رهن حق اختراع، بدلایل اقتصادی غیر از عاملی باشد که در مادة 968 قانون مدنی ذکر شده است؛ آنگاه اتکاء به صرف روش حقوقی برای تعیین قانون حاکم کارآمد نخواهد بود. در این مقاله کوشش میشود با اشاره به ویژگی خاص اقتصادی رهن اموال فکری، و رویکردهای بینالمللی اخیر بویژه راهنمای قانونگذاری آنسیترال، برای تعیین قانون حاکم بر قرارداد رهن حق اختراع، روشی را برای حل تعارض پیشنهاد کنیم که با ویژگیهای مبنایی حقوق مالکیت فکری نیز مطابقت داشته باشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| حقوق مالکیت صنعتی؛ قرارداد رهن؛ اصل حاکمیت اراده؛ قانون منتخب طرفین؛ قانون مقر دادگاه؛ تحلیل منافع اقتصادی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,166 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,243 |
||