آزادی بیان و اصل دوگانگی ایده و بیان | ||
| پژوهش حقوق عمومی | ||
| دوره 23، شماره 71، تابستان 1400، صفحه 95-127 اصل مقاله (2.73 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qjpl.2021.56622.2518 | ||
| نویسندگان | ||
| مهدی زاهدی* 1؛ شیرین شریف زاده2 | ||
| 1دانشیار حقوق خصوصی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران | ||
| 2دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| آزادی بیان شامل آزادی در بیان، اندیشه، تحصیل و اشاعه آزادانه اطلاعات میباشد در مقابل کپیرایت با شناسایی حقوق انحصاری برای پدیدآورندگان، موجب محدودیت در دسترسی و اشاعه آثار مورد حمایت میشود. وقتی بیان مطرح شده دارای حق کپیرایت باشد آزادی سخنرانی و مطبوعات میتواند محدود شود. برخی معتقدند این دو نه تنها با یکدیگر تقابل ندارند بلکه ارزشهای اجتماعی موجود در بطن نظام کپیرایت همانهایی است که مبانی آزادی بیان را تشکیل میدهند. اهداف مشترک مانند گسترش جریان فرهنگی و ارتقای فرآیند خلاقانه در جامعه موجب کنش متقابل و همافزایی این دو میگردد. اصل دوگانگی ایده و بیان با تعیین گستره مورد حمایت کپیرایت و تمیز آنچه که به حیطه عمومی تعلق دارد و حمایت نمیشود با آنچه که مورد حمایت است تعامل سازنده آزادی بیان و کپیرایت را تضمین و از منافع عمومی جامعه و عدم محدودیت آزادی بیان حمایت میکند. این مقاله میکوشد به این پرسش پاسخ دهد که چگونه میتوان میان منافع عمومی جامعه در برخورداری از حق آزادی بیان با منافع خصوصی صاحبان آثار در برخورداری از حق انحصاری بهرهبرداری، تعادل ایجاد کرد؟ اصل دوگانگی ایده و بیان بهمثابه پارسنگ ترازو در ایجاد موازنه میان این دو حق دستاورد تحقیق است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آزادی بیان؛ دوگانگی ایده بیان؛ حق دسترسی به اطلاعات؛ کپیرایت؛ منافع عمومی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,232 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,471 |
||