انگارۀ انتساب «فرزند» و «ولادت» به خدا، و نقد لوازم آن بر اساس آیات قرآن | ||
| پژوهشنامه معارف قرآنی | ||
| مقاله 10، دوره 12، شماره 47، زمستان 1400، صفحه 255-286 اصل مقاله (689.83 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/rjqk.2021.63809.2440 | ||
| نویسندگان | ||
| عبدالعلی شکر* 1؛ هادی عبیداوی2؛ یوسف فرشادنیا3 | ||
| 1دانشیار فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران | ||
| 2دانشجوی دکتری فلسفه و کلام، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران | ||
| 3دانشجوی کارشناسی ارشد علوم حدیث-تفسیری اثری، دانشگاه قم، قم، ایران | ||
| چکیده | ||
| انتساب «فرزند» و «ولادت» به خدا انگارهای تاریخی است به طوری که قرآن با شیوههای گوناگونی آن را مورد نقد و نکوش قرار دادهاست. از طرفی باور به این آموزه، لوازمی را دربردارد که در تقابل با آموزههای ناب توحیدی است. مقاله حاضر با رویکرد توصیفی و تحلیلی، سیر تاریخی و لوازم باور به «ولادت» را بر مبنای آیات قرآن و همچنین مؤیدات روایی مورد بررسی قرار دادهاست. نتایج حکایت از آن دارد که قرآن با ذکر صفاتی نظیر مالک حقیقی، قادر مطلق، منزه بودن از نواقص برای خداوند به نفی این آموزه پرداخته است. «ولادت» براساس مکانیسم «خروج شئ من شئ» لوازمی از قبیل؛ حضور پیشین مولود در ذات والد و ازلیت آن به ازلیت والد، مثلیت، تعدد و تکثر خدایان در طول هم بر اساس تعدد و تکثر موالید، وجود شفعاء، محدودیت قدرت خداوند، پایستگی وجود، عدم تحقق بداء، یأس از والد و نفی دعا، ثنویت و نفی معجزه را در پی دارد. در مقابل، آموزه قرآنی «ابداع» و «خلق لا من شئ» لوازمی از قبیل؛ عدم وجود مخلوق در ذات خالق و حدوث آن، عدم مثلیت، توحید و احدیت، نفی شفعاء و وسائط، قدرت بینهایت، نفی قانون پایستگی، تحقق بدا، دعا، نفی ثنویت و اثبات توحید و اثبات معجزه را به همراه دارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ولادت؛ فرزند؛ خداوند؛ ابداع؛ خلق لا من شئ | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,340 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 706 |
||