شناسایی و بررسی مؤلفههای مؤثر در همکاری میان سازمانی در سیاستگذاری عمومی | ||
| دولت پژوهی | ||
| دوره 7، شماره 28، زمستان 1400، صفحه 95-120 اصل مقاله (463.66 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/tssq.2022.43709.720 | ||
| نویسندگان | ||
| صفیه سادات هاشمی1؛ ابوالقاسم عربیون* 2 | ||
| 1دکتری سیاستگذاری عمومی دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 2دانشیار کارافرینی دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| همکاری میانسازمانی؛ فرایندی است که در آن بازیگران مستقل از طریق مذاکرات رسمی و غیررسمی تعامل کرده و به صورت مشترک قواعد و ساختارهای حاکم بر روابط خود و راههای تصمیمگیری و اجرای موضوعات مشترک را وضع میکنند. برای این منظور، مجموعهای از اصول، قواعد، هنجارها و ابزارهای مختلف برای راهبری ارتباطات میان سازمانهای مختلف برای حل مسائل گوناگون بکار گرفته میشود. در برخی مطالعات که اغلب تجربی نیز هستند؛ از ابزار همکاری میانسازمانی بعنوان روش مواجهه با مفاهیم پیچیده مثل حوزههای سیاستی که سریعاً در حال تغییر هستند یا مسئله هماهنگی میان تعداد زیادی از بازیگران یاد شده است. بکارگیری اصول، تکنیکها، ساختارها و هنجارهای مختلف میتواند همکاری میان سازمانهای مختلف را ارتقا بخشیده و تسهیل کند. محققان مختلف با مطالعات نظری و تجربی مختلف درصدد آن هستند که ترکیب بهینه و متناسبی از این اصول، ساختارها و ابزارها را به نحوی با یکدیگر ترکیب کنند که چارچوبی جامع برای همکاریهای میانسازمانی در حل مسائل سیاستی را تدوین و تجویز کنند. این پژوهش با بررسی ادبیات نظری و تجربی موجود، درصدد آن است که عوامل مؤثر بر همکاریهای میانسازمانی را شناسایی و مورد بررسی و تحلیل قرار دهد. نتایج نشان میدهد پنج متغیر کلان حکمرانی، سازمانی- اداری، ویژگیهای فردی، اعتماد و محیط بر همکاری میانسازمانی اثرگذارند. هر کدام از این متغیرها نیز از متغیرهای مجزایی برخوردارند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| همکاری میانسازمانی؛ سیاستگذاری؛ مسائل عمومی؛ سازمانها | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,093 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 658 |
||