واکاوی نقش بحران مشارکت در سقوط رژیم پهلوی دوم | ||
| دولت پژوهی | ||
| دوره 7، شماره 28، زمستان 1400، صفحه 191-218 اصل مقاله (383.79 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/tssq.2022.57691.1039 | ||
| نویسندگان | ||
| امید شکرانه1؛ مسعود اخوان کاظمی* 2 | ||
| 1کارشناسی ارشد جامعه شناسی انقلاب اسلامی دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران | ||
| 2دانشیار علوم سیاسی دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران | ||
| چکیده | ||
| این پژوهش به بررسی و تحلیل بحران مشارکت در سقوط رژیم پهلوی دوم از منظر تئوری بحران میپردازد. لوسین پای با طرح این تئوری بر این نظر است که برای تحقق توسعه مطلوب، یک نظام سیاسی باید از سلسله بحرانهایی به صورت موفقیتآمیز عبور کند. پرسش اصلی پژوهش این است که بحران مشارکت در سقوط رژیم پهلوی چه نقشی داشته است؟ یافتههای تحقیق حاکی از آن است که با کنار رفتن حاکمیت دیکتاتوری در سال 1320، جامعه ایران وارد مرحله جدیدی شده و فراهم شدن فضای باز سیاسی و فعالیت احزاب و تشکلهای سیاسی، انگیزه مردم را نسبت به مشارکت سیاسی دو چندان کرد. اما با وقوع کودتای 28 مرداد 1332، دوره جدیدی از حاکمیت استبداد در ایران آغاز شد. استبداد سیاسی، عدم رشد و ناکارآمدی احزاب، فقدان انتخابات آزاد، سرکوب آزادیها و حقوق سیاسی مردم، ضعف شدید تشکلهای مردمی و عدم آزادی مطبوعات و مواردی از این قبیل سبب گردید که حکومت پهلوی با بحران مشارکت سیاسی مواجه شود. تداوم بحران مشارکت در حکومت پهلوی و بیتوجهی ارکان حکومت به حل بحران مذکور، باعث شد تا زمینههای سقوط رژیم پهلوی فراهم گردد. روش پژوهش به صورت توصیفی ـ تحلیلی و از نوع پژوهش علّی میباشد. جمعآوری دادهها در این پژوهش به صورت کتابخانهای و اسنادی صورت گرفته است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| بحران؛ مشارکت؛ توسعه؛ پهلوی دوم؛ احزاب | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,428 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 728 |
||