آسیب شناسی و ناپایداری توسعه اجتماعی در ایران . | ||
| برنامه ریزی رفاه و توسعه اجتماعی | ||
| مقاله 2، دوره 6، شماره 22، 1394، صفحه 25-50 اصل مقاله (416.85 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qjsd.2015.1471 | ||
| نویسنده | ||
| غلامرضا غفاری | ||
| دانشیار دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
توسعه بهمثابه صفتی که بیانگر کم و کیف هر جامعه و دوره تاریخی است و در حوزههای وسیع اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی در مقیاسهای کلان (نظام)، میانی (نهادی و سازمانی) و خرد (کنشگری) قابلشناسایی و احصاء است بهرغم قوتها و توانمندیهایی که با خود دارد آسیبها و مسائلی را هم همراه دارد، که آن را دچار اختلال و ناپایداریهایی میکند. این اختلال و ناپایداری در کشورهایی که فرآیند توسعهشان متأثر از جوامع دیگر و پارادایمهای فکری بیرونی بوده بیشتر بوده است. و مهمتر اینکه این وضعیت در حوزه اجتماعی که قلمرو توسعه اجتماعی را تشکیل میدهد، نمایی بیشتری دارد. در این مقاله به چرایی غفلت از توسعه اجتماعی، ناپایداری و آسیبهای آن در پرتو گفتمانهای جدید و تازهای که در نوشتههای توسعه مطرح شدهاند چون گفتمان پسا استعماری، پسا توسعهای و توسعه جایگزین و نیز تجربه عملی و پیامدهایی که سیاستها و برنامههای توسعهای از حیث اجتماعی در پی داشتهاند استفاده میشود. فرض بنیادی این مقاله این است که امر اجتماعی و بهتبع آن توسعه اجتماعی مورد غفلت قرارگرفته و نگاهی تقلیل گرایانه در بحثهای توسعه وجود داشته است. بهگونهای که توسعه اجتماعی را در مقام نظر معطوف به رفاه اجتماعی در معنای حداقلی آن و از حیث سیاستی معادل با تدارک خدمات رفاهی و پاسخ به نیازهای اساسی دانسته و یا اینکه پسماند امر اقتصادی و سیاسی تلقی شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| توسعه اجتماعی؛ ناپایداری؛ گفتمانهای توسعهای؛ سیاست توسعه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,448 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,899 |
||