مقایسه اثربخشی آموزش شفقتخود و درمان هیجانمدار در کاهش آسیبپذیری روانی- بدنی مادران کودکان با ناتوانی یادگیری | ||
| روانشناسی افراد استثنایی | ||
| دوره 12، شماره 47، پاییز 1401، صفحه 115-149 اصل مقاله (1.2 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/jpe.2023.65651.2409 | ||
| نویسندگان | ||
| فرزانه امجدیان1؛ اصغر جعفری* 2؛ محمد قمری3 | ||
| 1دانشجوی دکتری مشاوره، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. | ||
| 2استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران. | ||
| 3دانشیار گروه مشاوره، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران. | ||
| چکیده | ||
| پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش شفقت به خود و درمان هیجانمدار در کاهش آسیبپذیری روانی- بدنی مادران دارای کودک ناتوان یادگیری انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و یک پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری مادران کودکان ناتوان یادگیری مراجعهکننده به مرکز مشاوره پیوند در سال تحصیلی 1399-1400 در شهرستان ملارد بودند. 45 نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و در یک گروه آزمایش 15 نفره تحت برنامه آموزش شفقت خود، یک گروه آزمایش 15 نفره تحت درمان هیجانمدار و یک گروه 15 نفره کنترل جایگزین شدند. چک لیست علائم SCL-25 دراگوتیس و همکاران (1974) روی سه گروه و برنامههای آموزش شفقتخود گیلبرت (2014) برای یک گروه آزمایش و درمان هیجانمدار گولدمن و گرینبرگ (2015) برای گروه آزمایش دیگر اجرا و دادهها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش شفقتخود و درمان هیجانمدار آسیبپذیری روانی- بدنی را کاهش میدهند (01/0P<). درمان هیجانمدار تاثیر بیشتری دارد و این تاثیرات در مرحله پیگیری پایدار بودند. از آن جایی که آموزش شفقتخود و درمان هیجانمدار احتمالا منجر به تغییر، تجربه و پذیرش هیجانها میشوند، آسیبپذیری مادران را کاهش میدهند. بنابراین میتوان از این روشهای کارآمد برای بهبود سلامت مادران کودکان ناتوان یادگیری استفاده کرد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| هیجان؛ شفقت؛ آسیبپذیری روانی- بدنی؛ ناتوانی یادگیری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,121 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,038 |
||