اثربخشی آموزش مثبت نگری بر امید و رضایت از زندگی در مادران دارای فرزند معلول | ||
| روانشناسی افراد استثنایی | ||
| دوره 12، شماره 47، پاییز 1401، صفحه 151-172 اصل مقاله (1.19 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/jpe.2023.68437.2467 | ||
| نویسندگان | ||
| یوسف گرجی* 1؛ راضیه کیوان پور2 | ||
| 1استادیار گروه روانشناسی، واحد خمینی شهر، دانشگاه آزاد اسلامی،اصفهان، ایران. | ||
| 2دانشجوی دکتری رشته روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی خمینی شهر ، اصفهان ، ایران | ||
| چکیده | ||
| تولد فرزند معلول میتواند اثرات منفی شدیدی بر مادران داشته باشد؛ چراکه میبایست خواستههای بیشتری را برآورده کنند. هدف از این پژوهش، بررسی اثربخشی آموزش مثبتنگری بر امید و رضایت از زندگی مادران دارای فرزند معلول اجرا شد. روش پژوهش، نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پس-آزمون و پیگیری و گروه گواه بود. نمونه پژوهش به حجم 30 نفر از بین مادران دارای فرزند معلول تحت پوشش سازمان بهزیستی شاهینشهر در سال 1397 به روش نمونهگیری هدفمند، انتخاب و بهتصادف، در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. شرکتکنندگان مقیاس امیدواری (اشنایدر و همکاران، 1991) و پرسشنامه رضایت از زندگی (داینر و همکاران، 1985) در مراحل پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری تکمیل کردند. گروه آزمایش به مدت 8 جلسه 60 دقیقهای و هفتگی؛ تحت آموزش مثبتنگری قرار گرفت و گروه گواه، آموزشی دریافت نکرد. تحلیل دادهها با استفاده از روش تحلیلواریانس با اندازهگیری مکرر و با استفاده از نرمافزار SPSS، انجام گرفت. نتایج نشان داد که در متغیر امید، عامل زمان (05/0>p، 907/16=F)، عامل گروه (05/0>p، 864/19=F) و تعامل زمان و گروه (05/0>p، 996/17=F) و در متغیر رضایت از زندگی، عامل زمان (05/0>p، 757/8=F)، عامل گروه (05/0>p، 806/8=F) و تعامل زمان و گروه (05/0>p، 543/9=F) معنادار هستند که این یافتهها نشان دهنده این است که بین دو گروه و در سه مرحله پژوهش در عامل امید و رضایت از زندگی تفاوت معناداری وجود دارد. لذا میتوان از آموزش مثبتنگری در مراکز روانشناختی به عنوان درمانی مؤثر به منظور بهبود امید و رضایت از زندگی مادران دارای فرزند معلول استفاده کرد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آموزش مثبتنگری؛ امیدواری؛ رضایت از زندگی؛ معلول | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,642 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 924 |
||