بی طرفی مقرّ داوری بین المللی در امر اثبات دعوا؛ «مطالعة تطبیقی در حقوق ایران و انگلیس | ||
| پژوهش حقوق خصوصی | ||
| مقاله 7، دوره 11، شماره 41، زمستان 1401، صفحه 219-245 اصل مقاله (923.4 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/jplr.2023.62879.2601 | ||
| نویسندگان | ||
| سهیلا دیبافر* 1؛ مرتضی شهبازی نیا2؛ فریدون نهرینی3 | ||
| 1دانشجوی دکترای حقوق خصوصی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال، تهران، ایران | ||
| 2دانشیار حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران | ||
| 3دانشیار حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| رسیدگی بیطرفانه و عادلانه و بهدور از اِعمال تشریفات دادرسی در دادگاههای ملّی، یکی از اهداف اساسی نظام داوری بینالمللی است. مثبِت این نظر مواد 18 و 19 قانون داوری تجاری بینالمللی ایران مصوب1376 و مواد 33 و 34 قانون داوری1996 انگلیس است. در چنین نظام حلّوفصل خصوصی، حاکمیت ارادة طرفین داوری بهطرز چشمگیری در انتخاب قانون حاکم بر قواعد رسیدگی به دعوا پذیرفته شده است. علاوه بر آن، داوران با در نظر گرفتن دو اصل بنیادین رسیدگی صحیح و بیطرفانه (حقّ طرفین باید شنیده شود و بهطور مساوی با آنان رفتار گردد)، در تعیین قواعد رسیدگی به دعوا از ابتکار عمل وسیعی برخوردار هستند. بدین جهت، ایدة بیطرفی مقرّ داوری در امر اثبات دعاوی بینالمللی قابل طرح و پذیرش است. با وجود این، پرسش تحت بررسی این است که در امر اثبات دعوا، مقرّ داوری بینالمللی تا چه حدّی بیطرف است؟ با توجه به قوانین داوری بینالمللی، به نظر میرسد انعطافپذیری شکلی مزبور در مقرّ داوری تا حدی پذیرفتنی است که با الزامات اساسی مربوط به امر اثبات دعاوی بینالمللی معارضه نکند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ادلة اثبات؛ قانون شکلی؛ مقرّ داوری؛ ارادة طرفین؛ نظم عمومی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 952 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 660 |
||