بازشناسی «خلقیات ایرانی» در میدان «توسعه و عقبماندگی» | ||
| فصلنامه علوم اجتماعی | ||
| مقاله 6، دوره 29، شماره 96، بهار 1401، صفحه 203-242 اصل مقاله (1.29 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qjss.2023.70068.2566 | ||
| نویسنده | ||
| سید عباس حسینی داورانی* | ||
| دانشجوی دکتری جامعه شناسی سیاسی دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران | ||
| چکیده | ||
| «خلقیات ایرانی» و «توسعه و عقبماندگی» کانون توجه نوشتار پیش رو است. باور عمومی و آنچه عمدتاً در فرآوردههای علمی نشان دادهشده، خلقیات ایرانی بهعنوان متغیری مستقل، دارای ویژگیهایی منفی است که همواره راهبندی در مسیر گونههای توسعه در ایران بوده و عاملیت عقبماندگی را بر عهده داشته. این تا آن اندازه پیش رفته که در مقام یک «انگارباور» شناخته میشود، اما در مقابل گویههای «باورانکار» چندی را میتوان پیش کشید و آن انگار را رد نمود. بر این اساس، مسئله این جستار آن است که پیوند میان «خلقیات ایرانی» و «توسعه و عقبماندگی» چیست که برای بازشناسی آن، از الگویی سه سطحی بهره بردهایم. سطح نخست به کارسازی منفی خلقیات بر توسعه میپردازد، سطح دوم با ارائه 10 گویه، خلقیات ایرانی را در جایگاه متغیر مستقل زیر سؤال میبرد و در سطح سوم، نهادگرایی را بهعنوان پایه پیوندهدهنده پیش میکشد و خلقیات ایرانی را در جایگاه متغیری وابسته قرار میدهد. این نوشتار درنهایت به این خواهد رسید که خلقیات ایرانی، تأثیر ذات انگارانهای بر فرایند توسعه و عقبماندگی ندارد، امامیانشان نوعی پیوستگی متأثر از نهادها برقرار است که با دگرشهای نهادی، آن پیوند نیز دیگرگون میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| توسعه؛ عقب ماندگی؛ توسعه سیاسی؛ خلقیات ایرانیان؛ نهادگرایی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 943 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 747 |
||