معنای تعلیل لفظ «أنّ» و تأثیر آن در ترجمۀ آیه 39 سوره زخرف

قرآن کریم. چاپ سازمان تبلیغات اسلامی.

آدینه وند لرستانی. محمدرضا. (1377). کلمه الله العلیا. چاپ اول. تهران: اسوه.

آیتی، عبدالحمید. (1374). ترجمه قرآن. چاپ چهارم. تهران: صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران(سروش).

ابن ابی زمنین، محمد بن عبدالله. (1424ه.ق). تفسیر ابن ابی زمنین. چاپ اول. بیروت: دار الکتب العلمیه. منشورات محمد علی بیضون.

ابن جنی، عثمان. (بی‍تا). الخصائص. تصحیح عبدالحمید هنداوری. چاپ چهارم. بیروت: دارالکتاب العلمیه.

ابن عربی، محمد بن علی. (1422ه.ق). تفسیر ابن عربی(تاویلات عبد الرزاق). چاپ اول. بیروت: دار احیاء التراث العربی.

ابن کثیر، اسماعیل بن عمر. (1419ه.ق). تفسیر القرآن العظیم(ابن کثیر). چاپ اول. بیروت: دارالکتب العلمیۀ منشورات محمد علی بیضون.

ابن هشام، عبدالله بن یوسف. (بی‍تا). مغنی اللبیب عن الکتب الاعاریب. چاپ چهارم. قم: کتابخانه حضرت آیت الله مرعشی نجفی.

ابوالفتوح رازی. حسین بن علی. (1408ه.ق). روض الجنان وروح الجنان فی تفسیر القرآن. چاپ اول. مشهد مقدس: آستان قدس  رضوی. بنیاد پژوهش‍های اسلامی.

ارفع، کاظم. (1381). ترجمه قرآن(ارفع). چاپ اول. تهران: فیض کاشانی.

الهی قمشه‍ای، مهدی.(1380). ترجمه قرآن(الهی قمشه‍ای). چاپ اول. تهران: فاطمۀ الزهراء.

انصاریان، حسین. (بی‍تا). تفسیر حکیم. چاپ اول. قم: دارالعرفان.

برکات، ابراهیم. (1428ه.ق). النحو العربی. چاپ اول. قاهره: دارالنشر للجامعات.

بروجردی، محمد ابراهیم. (1366). تفسیر جامع. چاپ ششم. تهران: کتابخانه صدر.

بیضاوی، عبدالله بن عمر. (1418ه.ق). انوار التنزیل و اسرار التاویل(تفسیر البیضاوی). چاپ اول. بیروت: داراحیاء التراث العربی.

تبریزی، غلام حسین. (بی‍تا). الأصول المهذبه. قم. مؤسسه آل البیت.

تفتازانی، مسعود بن عمر. (1440ه.ق). المختصر المعانی. چاپ هشتم. قم. دارالفکر.

تهانوی، محمد علی بن علی. (1996م). کشاف اصطلاحات الفنون. بیروت: مکتبۀ لبنان ناشرون.

ثعلبی، احمد بن محمد. (1422ه.ق). الکشف و البیان المعروف تفسیر الثعلبی. چاپ اول. بیروت: دار الحیاءالتراث العربی.

الجنابی، یونس عبد مرزوک. (2004م). اسلوب التعلیل و طرایفه فی القرآن الکریم. طرابلس: دار المدار الاسلامی.

حجتی. مهدی. (1384). گلی از بوستان خدا «ترجمه قرآن». چاپ ششم. قم: بخشایش.

حسن. عباس. (1367). النحو الوافی مع ربطه بالاسالیب الرفیعه و الحیاه اللغویه المتجدده. چاپ دوم. تهران: ناصر خسرو.

حلی، حسن بن یوسف. (1404ه.ق). مبادئ الوصول الی علم الاصول. تهران: انتشارات علمیّه.

خرم دل، مصطفی. (1384). تفسیر نور(خرم دل). چاپ چهارم. تهران: احسان.

ذهبی، محمد حسین. (1961م). التفسیر و المفسرون. قاهره: دارالکتب الحدیثه.

رضایی اصفهانی، محمد علی. (1383). تفسیر قرآن مهر. چاپ اول. قم: پژوهش‍های تفسیر و علوم قرآن.

زبیدی، محمدبن محمد مرتضی. (1414ه.ق). تاج العروس من جواهر القاموس. تصحیح علی شیری. چاپ اول. بیروت: دارالفکر.

زمخشری، محمدبن عمر. (1407ق). الکشاف عن حقایق غوامض التنزیل و عیون الاقاویل فی وجوه التأویل. چاپ سوم. بیروت: دارالکتب العربی.

سبحانی، جعفر. (1384). الإلهیات. نوشتۀ حسن محمد مکی العاملی. چاپ هفتم. قم: مؤسسه امام صادق «ع».

سیوطی، عبدالرحمن بن ابی بکر. (2016م). کتاب الإقتراح فی علم اصول النحو. قم: ذوی القربی.

____، (1388). البهجه المرضیه فی شرح الفیه بن مالک. تصحیح و تعلیق مصطفی حسینی دهدشتی. چاپ نوزدهم. قم: اسماعیلیان.

شرتوتی. سعید. (1374). أقرب الموارد فی فصح العربیۀ و الشواهد. چاپ اول. تهران: اسوه.

صادقی تهرانی، محمد. (1406ق). الفرقان فی تفسیر القرآن بالقرآن والسنه. چاپ دوم. قم: فرهنگ اسلامی.

صافی، محمود. (1418ق). الجدول فی إعراب القرآن و صرفه و بیانه مع فوائد نحویۀ هامه. چاپ چهارم. دمشق: دارالرشید.

صبان، محمدبن علی. (بی‍تا). حاشیه الصبان علی شرح الاشمونی علی الفیه ابن مالک و معه شرح الشواهد العینی. تصحیح عبدالحمید هنداوی. چاپ اول. بیروت: المکتبه العصریه.

صفوی. محمد رضا. (1388). ترجمه قرآن بر اساس المیزان. چاپ اول. قم: دفتر نشر معارف.

صلیبا. جمیل. (1414ه.ق). المعجم الفلسفی. بیروت: الشرکۀ العالمیۀ للکتاب.

طباطبایی. سید محمد حسین. (1390ه.ق). المیزان فی تفسیر القرآن. چاپ دوم. بیروت: مؤسسۀ الاعلمی للمطبوعات.

طبرسی، فضل بن حسن. (1372). مجمع البیان فی تفسیر القرآن. چاپ سوم. تهران: ناصر خسرو.

عاملی، بهاءالدین. (1391). الفوائد الصمدیه. چاپ ششم. قم: نهاوندی.

عرب، عباس. (1376). فن ترجمه در زبان عربی. چاپ اول. مشهد: آستان قدس رضوی.

فولادوند، محمد مهدی. (1418ه.ق). ترجمه قرآن(فولادوند). چاپ سوم. تهران: دفتر مطالعات تاریخ و معارف اسلامی.

قرشی بنانی، علی اکبر. (1375). تفسیر احسن الحدیث. چاپ دوم. تهران: بنیاد بعثت «مرکز چاپ و نشر».

قشیری، عبدالکریم بن هوازن. (2000م). لطایف الاشارات: تفسیر الصوفی کامل للقرآن الکریم. چاپ سوم. قاهره: الهیاه المصریه العامه للکتاب.

کاشانی، فتح الله بن شکر الله. (بی‍تا). منهج الصادقین فی الزام المخالفین. چاپ اول. تهران: کتابفروشی اسلامیه.

کندی، یعقوب. (1384ه.ق). الرسائل الفلسفیه. چاپ اول. قاهره: دارالفکر العربیه.

ماتریدی، محمد بن محمد. (1426ه.ق). تأویلات اهل السنۀ (تفسیر الماتریدی). چاپ اول. بیروت: دارالکتب العلمیه منشورات محمد علی بیضون.

مجاهد، سیدمحمّد. (بی‍تا). مفاتیح الأصول. قم: مؤسسه آل البیت.

مشکینی اردبیلی، علی. (1381). ترجمه قرآن(مشکینی). چاپ دوم. قم: نشر الهادی.

مطهری، مرتضی. (1389). مجموعه آثار. ج11. قم: صدرا.

معلوف، لویس. (2000م). المنجد فی اللغه. چاپ چهارم. قم: اسماعیلیان.

مکارم شیرازی، ناصر. (1371). تفسیر نمونه. چاپ دهم. تهران: دارالکتب الاسلامیه.

مهنا، عبدالله علی. (1413ه.ق). تهذیب لسان العرب. بیروت: دارالکتب العلمیه.

ناظر الجیش، محمد بن یوسف. (بی‍تا). شرح التسهیل المسمی تمهید القواعد بشرح تسهیل الفوائد. چاپ اول. قاهره: دارالسلام.

نحاس، احمدبن محمد. (بی‍تا).کتاب الناسخ والمنسوخ فی القرآن الکریم. چاپ دوم. بیروت: موسسۀ الکتب الثقافیه.

هاشمی، سید احمد. (1400). الجواهر البلاغۀ مع تطبیقات و إضافات. تصحیح احمد قابشی طرفی. چاپ نهم. قم: مرکز مدیریت حوزه علمیه قم.

ابراهیمی، بی بی رحیمه. (1394). «بررسی مفهوم تعلیل». مطالعات اسلامی.  فقه و اصول. بهار. شماره صد. صص۹-۳۱.

ابن رسول، سیدمحمد؛ نجف آبادی. سمیه. (1391).  «تعلیل در معانی حروف جر عربی». فنون ادبی. ماه تیر. دوره چهارم. شماره یک. صص ۲۷- ۴۶.

پرچم، اعظم -زمانی. فاطمه. (1397ش.). «نقش سیاق در معنای تعلیلی و تاکیدی بودن إنّ و تاثیر آن بر وقف و ابتدا(مطالعه موردی سوره‍های انفال و توبه)».مطالعات ادبی متون اسلامی. ماه شهریور. ماه بهمن. دوره چهل و هفتم. شماره یک. صص ۳۵-۶۵.

ناسخیان، علی اکبر- یخچالی. مریم. 1400ش. «نقش تعلیل فلسفی در توصیف علمی از منظر حکمت سینوی: با تأکید بر آموزه‍های طبی». اندیشۀ دینی دانشگاه شیراز. ماه اسفند. دوره بیست و یک. شماره هشتاد و یک. صص ۱۰۳- ۱۲۴