تناظر سخن با عالم هستی از دیدگاه ملاصدرا | ||
| حکمت و فلسفه | ||
| مقاله 4، دوره 19، شماره 76، زمستان 1402، صفحه 93-121 اصل مقاله (955.53 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/wph.2023.60384.1969 | ||
| نویسندگان | ||
| مجید صادقی حسن آبادی* 1؛ نجمه لب خندق2 | ||
| 1دانشیار فلسفه، دانشگاه اصفهان، ایران | ||
| 2دانشجوی دکتری فلسفه، دانشگاه اصفهان، ایران | ||
| چکیده | ||
| زبان پدیدهای بهظاهر ساده ولی درعینحال بسیار پیچیده است. زبان شناسان همواره سعی در شناخت چیستی زبان و ارائه تعریفی از آن داشتهاند. از بین حکما، ملاصدرا نگاهی وجود شناسانه به سخن دارد و با تکیهبر نظام حِکمی خود، زبان را با استفاده از مبانی اصالت وجود، تشکیک وجود و حرکت جوهری تعریف میکند. هدف از این مقاله ارائه تبیین توصیفی-تحلیلی از دیدگاه ملاصدرا در خصوص زبان است اما از زاویهای که در تناظر و تشابه با عالم هستی قرار میگیرد. او زبان را در منظومهای کاملاً متناظر با عالم هستی، معرفی کرده و هردو را دارای سیر صعودی و نزولی، ابتدا و انتها، تشکیک و مراتب، زایش و پویایی و در نسبت و اضافه با مخاطب معنا میکند. او معتقد است زبان و هستی چنان درهمتنیدهاند که هستی چیزی جز کلام نیست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| هستی؛ سخن؛ ذهن؛ ملاصدرا؛ تناظر | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 544 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 437 |
||