بررسی بداء انگاری آیات ذبح فرزند | ||
| سراج منیر | ||
| مقاله 8، دوره 15، شماره 48، فروردین 1403، صفحه 209-234 اصل مقاله (755.35 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/ajsm.2024.75143.1950 | ||
| نویسندگان | ||
| ابراهیم نوئی* 1؛ رضا علی شیرخدا2 | ||
| 1استادیار و عضو هیئتعلمی گروه معارف اسلامی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران | ||
| 2دانشجوی کارشناسیارشد مدرسی معارف اسلامی گرایش مبانی نظری اسلام، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| آموزه بداء از اختصاصات اعتقادی شیعه است. قرآن کریم حاوی آیاتی در اثبات این آموزه و یا رویارویی با مخالفان با این آموزه است. شماری از متفکران امامیه معتقدند علاوه بر این، قرآن حاوی مصادیقی از این آموزه در زندگی انبیای الهی است. یکی از ماجراهایی که گفته شده مصداق این آموزه است، آیات ناظر به ذبح فرزندتوسط حضرت ابراهیم (ع) است. نوشتار حاضر درصدد پاسخ به این پرسش است که آیا آیات ناظر به این ماجرا را می توان از مصادیق بداء دانست؟ در این راستا با مراجعه به کتب تفسیری، کلامی و حدیثی و با روش توصیفی و تحلیلی کوشیده است تقریرهای موافق و مخالفت را مورد بررسی قرار دهد و سرانجام به این نتیجه رسیده است که تقریر بی مناقشه ای از این آیات که به نحوی از بداء بودن آنها حمایت کرده، در اختیار نیست. البته همه تقریرهای غیر بدائی از این آیات هم بی مناقشه نیستند و تقریر برتر آن است که این ماجرا و آیات ناظر به آن، از باب امتحان و ابتلاء بوده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| بداء؛ حضرت ابراهیم (ع)؛ حضرت اسماعیل؛ ذبح | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 458 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 461 |
||