تحلیل انتقادی امامت در فرقه گنابادی با محوریت نقش قطب | ||
| پژوهشنامه کلام تطبیقی شیعه | ||
| مقاله 7، دوره 5، شماره 8، فروردین 1403، صفحه 201-232 اصل مقاله (1.18 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/jcst.2024.79551.1168 | ||
| نویسندگان | ||
| جعفر مقصودی* 1؛ حسام الدین خلعتبری لیماکی2؛ علی رجب زاده آلمالو3؛ عبدالمطلب عبدالله2 | ||
| 1دانشجو دکتری مدرسی معارف اسلامی دانشگاه علامه طباطبایی | ||
| 2دانشیار گروه معارف اسلامی دانشگاه علامه طباطبایی | ||
| 3استادیار گروه معارف اسلامی دانشگاه علامه طباطبایی | ||
| چکیده | ||
| اعتقاد به امامت دوازده معصوم (علیهم السلام) در عقیدهی صوفی گنابادی، مسئلهای قطعی و یقینی است. آنها امامت را زمام دین و نظام مسلمین و اصل اساس اسلام میدانند. اما آنچه در منظر این فرقه بیشترین نمود را دارد إغراق بیش از حدی است که در خصوص مقام قطب و شیخ فرقه میشود. آنها با بیان مواردی همچون زبان لاهوتی فهم کردن، اشاره غیبی شدن، مأموریت الهی در تعیین جانشین داشتن، تخلف از فرمان قطب را استکبار از حق دانستن و مواردی از این قبیل، قطب فرقه را هم ردیف و هم شأن با امام معصوم قرار میدهند. به گونهای که بدون وجود قطب یا شیخ فرقه، حجت الهی بر بندگان تمام نشده و هدایت واقعی محقق نمیشود. در حالی که اینگونه تعابیر و عبارات، از شئونات وابسته به امام معصوم است و به کارگیری این تعابیر دربارهی أقطاب فرقه که افراد عادی و غیر معصوم هستند، نشانه انحراف از مبانی اعتقادی شیعه امامیه است. ارتباط با عالم غیب پدیدهای است که پذیرش آن جز با دلیل قطعی و یقینی پسندیده نمیباشد و صرف ادعای بدون مدرک نیز قابلیت پذیرش ندارد. مقاله مورد نظر با عنایت به مبانی کلامی شیعه امامیه به نقد و تحلیل دیدگاه صوفی گنابادی در این مسئله میپردازد. و روش به کار رفته در آن روش توصیفی-تحلیلی است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| مامت؛ گنابادی؛ قطب؛ شیعه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 668 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 513 |
||