نقد و بررسی ترجمه کنایه های قرآن در ترجمه‌های معاصر فارسی | ||
| سراج منیر | ||
| مقاله 6، دوره 17، شماره 52، فروردین 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/ajsm.2025.84246.2107 | ||
| نویسندگان | ||
| منصور ترابی1؛ کاظم قاضی زاده* 2؛ سیده فاطمه حسینی میرصفی3 | ||
| 1دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث، واحد یادگار امام خمینی(ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. | ||
| 2استادیار علوم قران و حدیث، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران ( نویسنده مسِِِئول) | ||
| 3دانشیار گروه فلسفه، الهیات و معارف اسلامی، واحد یادگار امام خمینی(ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| کنایه یکی از ارکان مهم بلاغت است و از تصریح بلیغتر و شیواتر است؛ اسلوبی است که گوینده، در کلام خود ملازم یک معنی به جای آن معنی بکار میبرد تا ذهن مخاطب را از آنچه در کلام آمده، به آنچه نیامده منتقل کند. استفاده از کنایه علل گوناگونی دارد مانند رعایت ادب، زیباسازی کلام و تعریض. قرآن از تمام آرایههای ادبی برای زیباسازی کلام خود استفاده کرده است و کنایه یکی از آن صنایع ادبی است که به انگیزههای متفاوت در قرآن بکار رفته است. از سویی ترجمه قرآن یکی کلیدیترین راهکارهای فهم آن است که نیازمند آشنایی مترجم با ادبیات، علوم بلاغی، و تاریخ ادبیات زبان مبدأ است. آنچه در ادامه خواهد آمد، بررسی ترجمه برخی از تعابیر کنایی در ترجمه الهی قمشهای، مسعود انصاری، فولادوند، مکارم شیراری، خرمشاهی، رضایی، مشکینی، گرمارودی، خانم صفارزاده، ارفع و بهرامپور است. در این ارزیابی، با واژهشناسی تعابیر کنایی، به نقد شیوه مترجم پرداخته شده است. بر این اساس ترجمه صفارزاده، مکارم شیرازی، آیتی و گرمارودی با هدف بکارگیری کنایه در تعارض است. ارفع و بهرامپور به ترجمه تحتاللفظی پناه بردهاند. و مشکینی و صفارزاده به ترجمه تفسیری پرداختهاند. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| "کنایه"؛ "ترجمه قرآن"؛ "الهی قمشه ای"؛ " فولادوند"؛ "مکارم شیرازی" | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 613 |
||