نقد و پاسخ به مغالطات ناصرالقفاری دربارۀ کیفیت علمِ امامان اثناعشری | ||
| پژوهشنامه کلام تطبیقی شیعه | ||
| مقاله 10، دوره 6، شماره 10، فروردین 1404، صفحه 309-338 اصل مقاله (1.26 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/jcst.2025.79409.1164 | ||
| نویسندگان | ||
| حسین رضایی* 1؛ سید محمد حسینی قزوینی* 2 | ||
| 1دکتری قرآن و حدیث پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، قم، ایران | ||
| 2عضو هیئت علمی دانشگاه بین الملی آل البیت (جامعة آل البیت العالمیة)، قم، ایران | ||
| چکیده | ||
| از مباحث مهم امامت، علم و گسترۀ دانشی امام معصوم است. پژوهشحاضر، درصدد نقد و پاسخ به شبهاتی که بهعنوان همرتبگی علم امامان با علم الهی در کتاب قفاری طرح شده میباشد. وی تلاش کرده با دستیابی به برخی از ادلّه و شواهد مکتوب روایی، استمرار نزول وحی بر امامان دوازدهگانه بنابر اعتقاد امامیه پس از رحلت رسول خدا صلیالله علیه وآله را اثبات کرده و درنهایت به این نتیجه برسد که علوم و شریعت شیعیان متفاوت با آن چیزی که در اصل شریعت نبوی بوده، است و بهزعم خودخواسته با این روش موضوعه، همترازی علم امامان (علیهمالسلام) را بهمثابه علم الهی و متصل به علم ذاتی انگارد. او معتقد است تمام این معلومات بهواسطه وسایلی که امامیه نام آن را «علم حادث و علم مستودع» گذارده برای امام ایجاد میگردد و تحقق آن علوم هم موقوف به خواست ائمه است. پس درنتیجه وحی برای ائمه تنها به خواست خداوند نبوده بلکه تابع خواست امام نیز است؛ اما شیعه معتقد است باتوجه به اینکه امامت مانند نبوت، منصبی الهی است سایر ویژگیها و شوون امام ازجمله علم، عصمت و... نیز باید از جانب الهی تفویض گردد؛ بنابراین به دلیل رسالت طولانیتر از عمر شریف رسول خدا، نبود زمان کافی و زمینۀ مناسب، نبود انگیزه و یا مصلحت برای بیان تمام احکام، وقوع حوادث و اتفاقات جدید هر عصر، لزوم علم الهی امام ثابتمیشود. این تحقیق، با روش اسنادی همراه با توصیف و تحلیل دادهها در مصادر متقدم شیعی و اهل سنّت، باهدف شبههزدایی از اتهام قفاری در مسئله علم امامان (علیهمالسلام) انجام گرفته است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| علم امام؛ کیفیت و قلمرو علم؛ شبهۀ همرتبهانگاری؛ مستندات روایی؛ ناصرالقفاری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 844 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 240 |
||