بررسی سینمای برگمان از منظر فلسفه های اگزیستانس | ||
| حکمت و فلسفه | ||
| مقاله 1، دوره 21، شماره 82، تابستان 1404، صفحه 1-38 اصل مقاله (1.37 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/wph.2025.83286.2277 | ||
| نویسندگان | ||
| علی اربابی1؛ محمد رعایت جهرمی* 2 | ||
| 1دانشجوی کارشناسی ارشد فلسفه دانشگاه بین المللی امام خمینی ره قزوین ایران | ||
| 2دانشیار گروه فلسفه دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره) | ||
| چکیده | ||
| این نوشتار به تحلیل سینمای اینگمار برگمان از منظر فلسفه های اگزیستانس می‌پردازد. برگمان، که به‌عنوان یکی از فیلمسازان برجسته و تاثیرگذار قرن بیستم شناخته می‌شود، به‌طرزی ماهرانه از زبان سینما برای بررسی دغدغه‌های عمیق و اساسی وجود انسانی استفاده می‌کند. آثار او بر مقولاتی همچون جستجوی معنا، حس فراگیر تنهایی، اجتناب‌ناپذیری مرگ و بحران هویت شخصی تمرکز دارد. فیلم‌های برگمان، به‌ویژه آثاری که به مضامینی مانند معنای زندگی، اضطراب وجودی و رویارویی فرد با احساس پوچی پرداخته‌اند، به یکی از مهم‌ترین جلوه های سینمایی فلسفه های اگزیستانس تبدیل شده‌اند. فلسفه هایی، که تحت تأثیر اندیشمندانی چون هایدگر، کی‌یرکگور و نیچه شکل گرفته است و به مفاهیمی مانند آزادی انسان، مسئولیت فردی، انتخاب و مواجهه با مرگ می‌پردازد. این رویکرد فلسفی تلاش می‌کند تا مبارزه انسان برای یافتن معنا در جهانی بی‌تفاوت و ظاهراً بی‌معنا را درک کند و بحران‌های روانی و عاطفی ناشی از مواجهه با این پرسش‌های اساسی را بررسی کند. این نوشتار بر آن است تا نسبت های میان ایده‌های فلسفه های اگزیستانس و روایت‌های سینمایی برگمان را با تمرکز ویژه بر فیلم‌های نور زمستانی ، توت‌فرنگی‌های وحشی ، مهره هفتم و فریاد ها و نجوا ها بررسی کند. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| برگمان؛ سینما؛ مرگ؛ معنا؛ اضطراب | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,218 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 593 |
||