بررسی اثربخشی گروه درمانی چند خانوادهای بر حل تعارضات والدین - فرزندان و کاهش پرخاشگری نوجوانان دختر 14-15 ساله شهر مشهد | ||
| مطالعات روانشناسی بالینی | ||
| مقاله 2، دوره 2، شماره 4، 1390، صفحه 18-42 اصل مقاله (272.88 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسندگان | ||
| زهرا ودادیان* 1؛ بهرام علی قنبری هاشم آبادی2؛ علی مشهدی2 | ||
| 1دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 2دانشیار گروه روانشناسی دانشگاه تربیت مدرس | ||
| چکیده | ||
| پژوهش حاضر به منظور بررسی اثربخشی گروه درمانی چند خانوادهای بر حل تعارض والدین و نوجوانان و کاهش پرخاشگری فرزندان انجام شد. روش تحقیق از نوع شبه آزمایشی با پیش آزمون، پسآزمون با گروه گواه و اندازهگیری مکرر بود. نمونه پژوهش، شامل 25 نوجوان دختر 14- 15 ساله به همراه والدینشان بودند که بصورت داوطلب از میان دیگر نوجوانان مراجعه کننده به کلینیکهای روانشناختی نواحی 4 و 6 آموزش و پرورش انتخاب شدند. در این پژوهش به منظور جمعآوری دادههای اولیه از مصاحبه بالینی، جهت سنجش میزان تعارضات از مقیاس رتبه بندی والد کودک (PCRS[1]) و برای ارزیابی میزان پرخاشگری نوجوانان، از پرسشنامه پرخاشگری باس و پری ([2]AQ) استفاده شد. از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی LSD، برای مقایسه میانگینها استفاده شد. نتایج حاکی از اثربخشی گروه درمانی با چند خانواده بر حل تعارضات میان والدین و نوجوانان بود (05/0>P). نتایج نشان دادند که گروه درمانی با چند خانواده در مقایسه با دو گروه کنترل دیگر، عاطفه مثبت و گفت و شنود میان نوجوانان و والدینشان را به صورت معناداری افزایش داده است (05/0> P). با اینحال، فرض تأثیر گروه درمانی درکاهش پرخاشگری نوجوانان از لحاظ آماری (05/0 > P) مورد تأیید واقع نشد. [1]. Parent Child Relationship Srvey [2]. Aggression Questionnaire | ||
| کلیدواژهها | ||
| : گروه درمانی چند خانوادهای؛ تعارض والد – نوجوان؛ نوجوان | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,641 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,264 |
||