مقایسه اثربخشی دو روش آموزش والدین با رویکرد آدلر- درایکورس و بارکلی بر بهبود مؤلفههای محیط خانواده در خانوادههای دارای فرزندان با اختلال سلوک | ||
| مطالعات روانشناسی بالینی | ||
| مقاله 3، دوره 2، شماره 4، 1390، صفحه 42-70 اصل مقاله (298.87 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسندگان | ||
| مریم اسماعیلی نسب* 1؛ حمید علیزاده2؛ حسن احدی3؛ علی دلاور3؛ حسین اسکندری4 | ||
| 1باشگاه پژوهشگران جوان ، دانشگاه آزاد اسلامی ،واحد علوم تحقیقات ، تهران ، ایران | ||
| 2دانشیار دانشگاه علامه طباطبایی | ||
| 3استاد دانشگاه علامه طباطبایی | ||
| 4استادیار دانشگاه علامه طباطبایی | ||
| چکیده | ||
| پژوهش حاضر به منظور بررسی اثربخشی دو روش آموزش والدین استپ (با رویکرد آدلر-درایکورس) و بارکلی (با رویکرد رفتاری) بر بهبود مؤلفههای محیط خانواده، خانوادههای دارای کودکان با اختلال سلوک است. روش: در این پژوهش نیمه آزمایشی، از میان 5 مدرسه پسرانه منطقه 7 تهران، والدین 30 کودک دبستانی که براساس پرسشنامه علائم مرضی کودکان (CSI-4) واجد ملاکهای تشخیصی اختلال سلوک بودند، انتخاب و والدین آنها به طور مساوی و تصادفی در سه گروه قرار گرفتند و در نهایت با افت آزمودنی، نتایج 13 نفر والدین در گروه رفتاری، 11 نفر در گروه آدلر- درایکورس و 11 نفر در گروه گواه مورد بررسی قرارگرفتند. به منظور سنجش محیط خانواده از پرسشنامه محیط خانواده موس و موس (1993) استفاده شد و برای تحلیل دادهها، از آزمون تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافتهها: براساس نتایج به دست آمده، در گروه آدلر- درایکورس کاهش معناداری در عامل تعارض و کنترل و افزایش معناداری در عامل جهتگیری فرهنگی و تأکید اخلاقی مذهبی نسبت به گروه گواه مشاهده شد. با این حال، در گروه رفتاری تنها در عامل تعارض نسبت به گروه گواه تفاوت دیده شد. نتیجهگیری: با توجه به نقش محیط خانواده در شکلگیری اختلال سلوک در کودکان، اثربخشی بیشتر روش آدلری بیانگر اهمیت این روش در اتخاذ راهبردهای درمانی مناسب برای اختلال سلوک است. با این حال انجام پژوهشهای بیشتر در این زمینه با در نظر گرفتن نقش متغیرهای مؤثر ضروری به نظر میرسد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آموزش والدین؛ استپ؛ آدلر-درایکورس؛ بارکلی؛ اختلال سلوک؛ محیط خانواده | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 4,216 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,869 |
||