خوانشی نو از آیه ۹ سوره آل‌عمران در پرتو آیات 191 - 195 | ||
| سراج منیر | ||
| مقاله 14، دوره 17، شماره 52، فروردین 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/ajsm.2026.86209.2139 | ||
| نویسندگان | ||
| محمدحسین برومند1؛ امیر جودوی* 2؛ بتول علوی3 | ||
| 1دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه یزد، یزد، ایران | ||
| 2گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکده الهیات، دانشگاه یزد، ایران | ||
| 3پژوهشگر مستقل، شیراز، ایران | ||
| چکیده | ||
| موضوع «عدم خلف وعده» در بخش دوم آیه نهم سوره آل‌عمران پرسش‌های مهمی را پدید آورده است از جمله: مقصود از وعدة الهی در این آیه چیست و گویندة جمله پایانی چه کسی است؟ چه رابطه‌ای میان دو بخش آیه وجود دارد؟ علت وقوع التفات در بخش دوم چیست؟ همچنین، این پرسش اساسی مطرح می‌شود که آیا میان این آیه و آیات دیگر همین سوره، ارتباط معنایی وجود دارد؟ شناخت این رابطه چگونه می‌تواند در فهم بهتر آیه نهم مؤثر باشد؟ این پژوهش با روش توصیفی - تحلیلی، ضمن استخراج و دسته‌بندی و نقد آرای مفسران، در پی پاسخ به این پرسش‌هاست. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که فهم آیه نهم بدون توجه به آیات پایانی سوره ناقص خواهد بود، نکته ای که از دید مفسران مغفول مانده است. آیه ۹ به‌صورت موجز به مضامین دعاهای مفصل أولوالألباب در آیات 191 تا ۱۹۵ اشاره دارد؛ وعده‌هایی که شامل ضایع نشدن اعمال، پوشاندن بدی‌ها و ورود به بهشت است. فراز پایانی آیه ۹، سخن أولوالألباب است که توسط خداوند تأیید می‌شود، در نتیجه هم سخن أولوالألباب به شمار می‌رود و هم سخن خداوند. بهترین راه برای جمع این دو سخن استفاده از التفات است. التفات رابطه ای دو سویه میان دو بخش آیه برقرار نموده و موجب اشتراک و هم‌پوشانی گفتار عبد و رب در قالب جمله‌ای کوتاه و موجز شده است. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| آیه 9؛ آیات 191 تا 195؛ موجز و مفصل؛ وعده تخلّف‌ناپذیر؛ التفات | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 227 |
||