بررسی شاخص کیفیت زندگی در استانهای کشور(1388- 1382) | ||
| برنامه ریزی رفاه و توسعه اجتماعی | ||
| مقاله 4، دوره 4، شماره 17، 1392، صفحه 105-130 اصل مقاله (886.87 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qjsd.2013.3227 | ||
| نویسندگان | ||
| سیدمرتضی افقه1؛ حسن فرازمند2؛ روزبه کردونی3؛ مهرناز مع الحق فرد4 | ||
| 1استادیاراقتصاددانشگاه چمران اهواز | ||
| 2دانشیاراقتصاددانشگاه چمران اهواز | ||
| 3کارشناس ارشداقتصاددانشگاه چمران اهواز | ||
| 4دانشجوی دکتری دانشگاه یوام مالزی | ||
| چکیده | ||
| بحث کیفیت زندگی به تازگی در ادبیات توسعه پایدار و برنامهریزی توسعه اجتماعی و مباحث اقتصاد نوین مطرح شده و جایگاه ویژهای یافته است. از این رو، شناخت، اندازهگیری و بهبود کیفیت زندگی از اهداف عمده محققان، برنامهریزان و دولتها در چند دهه اخیر بوده است؛ به طوری که در طول سه دهه اخیر کیفیت زندگی به عنوان جانشینی برای رفاه مادی در نظر گرفته شده است. شاخص کیفیت زندگی به عنوان ترکیبی از چند متغیر متفاوت اقتصادی، اجتماعی، بهداشتی و شرایط محیطی در نظر گرفته میشود که غالباً از طرق گوناگونی بر توسعه انسانی و اجتماعی در سطح فردی و جامعه اثر میگذارد. از این رو این شاخص میتواند به عنوان ابزاری نیرومند در برنامهریزیهای توسعهای در یک جامعه بکار گرفته شود. با توجه به اهمیت موضوع و عوامل مؤثر بر کیفیت زندگی، هدف از این مطالعه ساخت شاخص مرکب کیفیت زندگی و مقایسه وضعیت این شاخص در استانهای کشور در طول دوره زمانی 1388-1382 میباشد. بهاین منظور سعی شده است با استفاده از ترکیب روشهای تحلیل عاملی و تاکسونومی عددی، شاخص کیفیت زندگی در استانهای کشور محاسبه و رتبهبندی شود. نتایج حاصل نشان میدهد که در طول دوره مورد بررسی استان تهران به عنوان مرفهترین استان کشور با فاصله زیاد نسبت به سایر استانها مطرح شده است. استانهای آذربایجان شرقی و اصفهان بهبود نسبی در سطح کیفیت زندگی داشتهاند این در حالی است که استانهای لرستان، ایلام و (بیش از همه) سیستان و بلوچستان کاهش سطح کیفیت زندگی داشتهاند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| رفاه مادی؛ تحلیل عاملی؛ شاخص کیفیت زندگی؛ تاکسونومی عددی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,237 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,114 |
||