تعیین میزان رفتار درمانی دیالکتیک بر افزایش تمایزیافتگی خویشتن در زنان مبتلا به همبودی اختلالات شخصیت مرزی و سوء مصرف مواد | ||
| مطالعات روانشناسی بالینی | ||
| مقاله 4، دوره 7، شماره 23، 1395، صفحه 61-80 اصل مقاله (575.57 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/jcps.2016.4558 | ||
| نویسندگان | ||
| علی رضا آقایوسفی1؛ محمد اورکی2؛ طاهره قربانی* 3؛ ملیحه مهدیه4 | ||
| 1دانشیار روانشناسی دانشگاه پیام نور مرکز قم | ||
| 2دانشیار روانشناسی دانشگاه پیام نور مرکز تهران جنوب | ||
| 3مربی روانشناسی دانشگاه پیام نور مرکز سمیرم | ||
| 4کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه خوارزمی | ||
| چکیده | ||
| پژوهش حاضر با هدف تعیین میزان تاثیر رفتار درمانی دیالکتیک بر افزایش تمایزیافتگی خویشتن در زنان مبتلا به همبودی اختلالات شخصیت مرزی و سوء مصرف مواد انجام شد. پژوهش در چارچوب طرحهای تجربی تک آزمودنی با استفاده از طرح خطوط پایه چندگانه پلکانی انجام شد. بر اساس میزان تمایل به شرکت در پژوهش، مصاحبه تشخیصی ساختاریافته و ملاکهای ورود، از میان بیماران زن مبتلا به همبودی اختلالات شخصیت مرزی و سوء مصرف مواد چهار نفر بهصورت هدفمند انتخاب شدند. هر چهار آزمودنی در خلال دوازده جلسه تحت رفتار درمانی دیالکتیک قرار گرفتند. بهمنظور سنجش تمایزیافتگی خویشتن از پرسشنامه تمایزیافتگی خویشتنDSI-R که توسط اسکوورون (1998) ساخته شد، استفاده شد. رفتار درمانی دیالکتیک موجب افزایش چشمگیر نمرات تمایزیافتگی خویشتن در زنان مبتلا به همبودی اختلالات شخصیت مرزی و سوء مصرف مواد شد، بهطوری که نمرات در طی دوازده جلسه مداخله افزایش قابل ملاحظهای نسبت به نمرات خط پایه داشتند. بازبینی نمودارهای اثربخشی و اندازهی اثر بیانگر افزایش معنادار تمایزیافتگی خویشتن در آزمودنیها بود. مداخله رفتاردرمانی دیالکتیک میتواند در کمک به افزایش تمایزیافتگی خویشتن موثر واقع شود و تلویحات کاربردی مطلوبی در زمینه درمان و پیشگیری از سوء مصرف مواد دارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| رفتاردرمانی دیالکتیک؛ سوء مصرف مواد؛ تمایزیافتگی خویشتن | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,271 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,146 |
||