توسعه محوری در دولت سازندگی و الزامات آن برای سیاست خارجی ایران | ||
| دولت پژوهی | ||
| مقاله 5، دوره 2، شماره 6، 1395، صفحه 133-173 اصل مقاله (1.96 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/tssq.2016.4757 | ||
| نویسندگان | ||
| علی باقری دولت ابادی* 1؛ حسین ابراهیمی2 | ||
| 1استادیار علوم سیاسی دانشگاه یاسوج | ||
| 2کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی | ||
| چکیده | ||
| هدف پژوهش حاضر بررسی الزامات سیاست خارجی برای تحقق سیاست توسعهمحوری در دوران سازندگی است. بهطور مشخص مقاله بهدنبال پاسخ این سؤال است که سیاست خارجی ایران برای همراه شدن با سیاست توسعهمحوری دستخوش چه تغییراتی شد؟ فرضیهی اصلی مقاله به تغییر اولویتهای سیاست خارجی ایران و انطباق آن با محیط داخل و بینالملل اشاره دارد. برای اینمنظور از روش توصیفی ـ تحلیلی و نظریهی لیبرالیسم اقتصادی استفاده شده است. یافتههای پژوهش نشان میدهد تعدیل مواضع دولت در برخی حوزههای سیاست خارجی اگرچه توانست به سیاست توسعهمحوری کمک نماید اما ناکافی بود و وضع تحریمهای جدید علیه ایران عملاً سیاست تنشزدایی و جذب سرمایهگذاری خارجی را با مشکل مواجه ساخت. تلاش برای نشان دادن اقدامات صورت گرفته در حوزه سیاست خارجی در راستای توسعهمحوری و نیز تمرکز بر شاخصهای اقتصادی توسعهمحوری و ارتباط آن با بحث سیاست خارجی این اثر را از سایر پژوهشهای صورت گرفته متمایز میسازد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سیاست توسعهمحوری؛ دوره سازندگی؛ سیاست خارجی؛ هاشمی رفسنجانی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 4,743 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,717 |
||