تبارشناسی الگوی مشروعیت در دوره صفویه - شجاع احمدوند* امیر مقدور مشهود | ||
| فصلنامه علوم اجتماعی | ||
| مقاله 4، دوره 23، شماره 72 - شماره پیاپی 71، 1395، صفحه 109-148 اصل مقاله (398.06 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qjss.2016.6839 | ||
| نویسندگان | ||
| شجاع احمدوند1؛ امیر مقدور مشهود2 | ||
| 1دانشیار علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی | ||
| 2کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی | ||
| چکیده | ||
| مشروعیت پل ارتباطی حاکم با اتباع است. نمود و کیفیت این پل ارتباطی منوط به وضعیت دو سوی آن است. یعنی نه تنها حاکم در تلاش برای اثبات مشروعیت خود متوسل به گفتمانهای معنا بخش میگردد، بلکه تعاملات اجتماعی و منطق زیستی جاری در جوامع، نقشی اساسی بر شمایل و سمت و سوی مشروعیت حاکم ایفا میکند. شکل و شمایل حاصل از فرایندهای دو گانه فوق، تنها در قامت نهادها قابل شناسایی است. بنابراین زمانی که از مشروعیت حاکمیت صحبت به میان میآید منظور نهادهایی است که مبین و تجلی گاه این مفهوم هستند. تبارشناسی مشروعیت به معنای اتخاذ رهیافتی است که چگونگی شکلگیری نهادهای یاد شده را نشان میدهد. اهم یافتههای این مقاله چگونگی شکلگیری نهادهای مشروعیت در دوره صفویه ناشی از شکافهای گفتمانی است. در نهایت خواهیم دید که از تجمیع این نهادها، الگوی مشروعیت حاکمیت در دوره صفویه شکل میگیرد | ||
| کلیدواژهها | ||
| مشروعیت؛ صفویه؛ امام؛ فقه؛ ناموس؛ تبارشناسی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,627 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 847 |
||