تأمّلی بر کارکرد محتوایی رنگ در غزلیات مولوی | ||
| متن پژوهی ادبی | ||
| مقاله 5، دوره 21، شماره 71، 1396، صفحه 99-129 اصل مقاله (629.39 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/ltr.2017.7413 | ||
| نویسندگان | ||
| فاطمه کلاهچیان* 1؛ الیاس نورایی2؛ فاطمه نظری فر3 | ||
| 1استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران | ||
| 2دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران | ||
| 3دانشجوی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران | ||
| چکیده | ||
| «رنگ» یکی از مؤثّرترین ابزارهای آفرینش هنریـ ادبی است. با آنکه نمود این عنصر در گذشتة ادبیات فارسی، گوناگونی امروزه را نداشت، امّا همواره نقشی مهم و تعیینکننده در القای مفاهیم به مخاطب و تصویرسازیهای ادبی، بهویژه در حوزة شعر داشته است. بررسی میزان و نحوة کاربرد انواع رنگ در شعر کهن و معاصر، کوششی راهگشا برای ورود به دنیای عواطف و اندیشههای شاعران است. براساس همین اهمّیت، هدف مقالة حاضر، تحلیل کارکرد محتوایی انواع رنگهای بهکار رفته در غزلیات مولوی است؛ چهرهای که پس از جریانسازی سنایی و پیشگامی عطّار، شعر عارفانه را به اوج معنا و ژرفا رسانید و بررسی غزل او از این منظر میتواند به شناسایی بخش مهم دیگری از ذهنیات، تجربهها و ویژگیهای شعریش بینجامد. یافتههای این پژوهش نشان میدهند که در کل، مولوی انواع رنگ را در بافت موضوعیـ معنایی عرفان عاشقانه یا معانی تعلیمی به کار میبرد. این کاربرد، البتّه شامل جزئیات بسیار و متنوّع است. پربسامدترین رنگها در غزل او نیز به ترتیب عبارتند از: سیاه، سرخ، زرد و سبز. | ||
| کلیدواژهها | ||
| رنگ؛ شعر عرفانی؛ غزل مولوی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,621 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,498 |
||