الگوی جدید قراردادهای نفتی ایران و معضل انتقال فناوری در صنعت نفت | ||
| پژوهش حقوق عمومی | ||
| مقاله 4، دوره 19، شماره 55، 1396، صفحه 83-107 اصل مقاله (508.31 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qjpl.2017.7779 | ||
| نویسنده | ||
| فیصل عامری* | ||
| دانشگاه علامه طباطبائی | ||
| چکیده | ||
| در این مقاله الزامات انتقال تکنولوژی پیشبینی شده در مصوبه دولت و سه پیشنویس نهادهای ذیربط وزارت نفت از دو بعد حقوقی و اقتصادی بررسی شده است. از منظر حقوقی ماهیت حقوقی شرکت عملیاتی مشترک، تبیین ذینفعان و نوع تکنولوژی مورد انتقال را مورد بحث قرارداده و به نتایج آتی رسیدیم: تشکیل و فعالیت شرکت عملیاتی مشترک و مشارکت اشخاص ایرانی در آن منع قانونی ندارد. در ارتباط با ذینفعان از انتقال تکنولوژی، نشان داده که علاوه بر پرسنل شرکت عملیاتی مشترک، افراد و مستخدمینی که کارفرما یعنی شرکت ملی نفت نیز معرفی میکند با استفاده از برنامه آموزشی و فعالیت در عملیات تولید از تکنولوژی مورد بهرهبرداری استفاده می‌شود. معذلک، این تکنولوژی محدود به عملیات تولید بوده و تکنولوژی تولید کننده آن را شامل نمی‌شود. از منظر اقتصادی نوع تکنولوژی مورد بهرهبرداری در عملیات بالادستی در صنعت نفت را بررسی شده و این نتیجه حاصل شد که خصلت مهارتی و تجربی بودن تکنولوژی مستفاد در این صنعت موجب شده مالکان آن برای حفظ و تثبیت برتری رقابتی خود با توسل به رازداری مانع انتقال آن شوند؛ بنابراین برای انتقال واقعی باید درون‌نگری کرد و از ساختار فناوری ملی استفاده نمود. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| تتکنولوژی؛ دانش فنی؛ الگوی جدید قراردادهای نفتی؛ شرکت عملیاتی مشترک؛ کارفرما | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,156 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,601 |
||