بوم شناسی فرهنگی؛ تحلیل دانش بومی زنان عشایر ایل سلیمانی در فرآیند توسعه پایدار مراتع | ||
| دو فصلنامه دانش های بومی ایران | ||
| مقاله 6، دوره 3، شماره 5، 1395، صفحه 173-199 اصل مقاله (591.53 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qjik.2017.17969.1045 | ||
| نویسندگان | ||
| حمید رضا سعیدی گراغانی* 1؛ حسین ارزانی2؛ فاطمه رزاقی بورخانی3 | ||
| 1دانش آموخته دکتری مرتعداری دانشگاه تهران. | ||
| 2استاد مرتعداری دانشگاه تهران. | ||
| 3استادیار ترویج کشاورزی دانشگاه تهران. | ||
| چکیده | ||
| دستیابی به توسعه پایدار و رشد اقتصادی از اهداف بزرگ همه کشورهاست و یکی از راه‌های عمده نیل به توسعه پایدار در جامعه عشایری توجه کافی و لازم به دانش بومی کوچ‌نشینان به ویژه زنان است. بر این اساس در این پژوهش مشارکتی سعی شد به معرفی، تشریح و تبیین جایگاه دانش بومی زنان عشایر ایل سلیمانی در فرآیند توسعه پایدار پرداخته شود. حوزه جغرافیایی این پژوهش مناطق زیست عشایر ایل سلیمانی در مرکز و جنوب استان کرمان می‌باشد. روش انجام این پژوهش کیفی است، در این روش ضمن انجام مصاحبه‌های عمیق و جمع‌آوری اطلاعات، سئوالات محوری در خصوص دانش بومی زنان عشایر مطرح شده است. نتایج جمع‌بندی اظهارات مصاحبه شوندگان نشان می‌دهد زنان عشایر ایل سلیمانی دارای دانشی تحسین برانگیزی در ارتباط با دامپزشکی و درمان انواع بیماری‌های دامی، فراوری شیر و محصولات لبنی و صنایع دستی از جمله قالی، سیاه چادر، حصیر، آسیاب دستی، مفرشو، جاجیم و گلیم هستند که با الهام گرفتن از آن می‌توان در راستای توسعه پایدار مراتع گام برداشت. در جوامع عشایری سازمان تولید پیوسته یک ارتباط مستقیم بین تولید کننده و مصرف کننده است و زنان و دختران عشایر به عنوان عنصری ویژه در ساختار اجتماعی و رکن اساسی واحدهای تولیدی عشایر مطرح هستند و می‌توانند باعث دستیابی توسعه پایدار در مراتع شوند. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| دانش بومی؛ زنان عشایر؛ توسعه پایدار؛ ایل سلیمانی؛ استان کرمان | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,370 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,127 |
||