نقش آب و آبرسانی در معماری عمارتهای سلطنتیِ عصر صفویه | ||
| دو فصلنامه دانش های بومی ایران | ||
| مقاله 12، دوره 6، شماره 12، مهر 1398، صفحه 411-478 اصل مقاله (1.08 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qjik.2018.23908.1070 | ||
| نویسندگان | ||
| کاوه فرهادی* 1؛ مصطفی تقی زاده2 | ||
| 1عضو هیات علمی دانشگاه پیام نور استان تهران | ||
| 2دانشجوی دکتری معماری دانشگاه علم و صنعت | ||
| چکیده | ||
| در این مقاله تلاش میکنیم که عناصر و اجزای مشترکی که مابین جامعه دوره صفویه و اصول و فنون معماری آن دوره وجود دارد را مورد بازنگری قرار دهیم، در این معنا طهارت و پاکیزگی نیز در کنار مفاهیم و وجوه پنهان و پیدای معماری آب معرفی میشود، گو اینکه برای حل مشکلات بحرانی شده حوزه آب ویژگیهای منحصربهفرد فرهنگ و اعتقادات ما ایرانیان در آن زمان از اهمیت ویژهای برخوردار بوده است. بنابراین در این نوشتار بر آنیم که با تأکید بر نمادها و نگارههای کهن که نهان گاه آنانبه قول یونگ ناخودآگاه جمعی میباشد، نمادها و باورهای اعتقادی را در متن فرهنگ جامعه ایرانی برجسته نماییم که صور گوناگون پدیدار گشته آن بهویژه در آیینهای پاکیزگی و طهارت به صورتهای تمثیلی و استعاری در قالب هنر یا باورهای اعتقادی متجلی میگردد. این صورتها، که ریشه در باورهای کهن اساطیری دارند (همچون آئین میترا)، یک فریضه مذهبی بوده و در ساختارهای هنر اسلامی نیز تقدس و تطهیر از پنجره این صور با جلوه آب وارد عرصۀ هنر گشته و در جویبار باورها و نشانهها و نمادهای معماری مکتب اصفهان به یاری دانشهای زمان خود، بارور میگردد و بیتوجهی به آن موجبات زوال و انحطاط دوره صفویه را فراهم ساخته و به نظر میرسد تأثیرات آن در دورههای پسازآن نیز همچنان باقی ست | ||
| کلیدواژهها | ||
| کهنالگو؛ مکتب اصفهان؛ ملاصدرا؛ شیخ بهایی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,460 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,030 |
||