عقلانیت و آشفتگی در برنامهریزی: با تاکید بر تئوری عقلانیت گولت | ||
| پژوهشنامه اقتصادی | ||
| مقاله 7، دوره 18، شماره 69 - شماره پیاپی 2، تابستان 1397، صفحه 193-225 اصل مقاله (576.66 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/joer.2018.8868 | ||
| نویسندگان | ||
| محمود متوسلی1؛ فرشاد مومنی2؛ رزیتا لاجوردی* 3؛ محمد مجید رنجبر4 | ||
| 1استاد دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران | ||
| 2استاد دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه طباطبایی | ||
| 3کارشناسی ارشد دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران | ||
| 4دانشجوی کارشناسی ارشد دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| سالها از زمان بهکارگیری سازوکار برنامهریزی در فرآیند توسعه ایران میگذرد. با این وجود، ایران همچنان در رسیدن به این هدف ناکام مانده است. بررسی سطوح مختلف تصمیمگیری در کشور از دو مجرای عدم توجه به عنصر هدفمندی به معنای نبود درک صحیح و درخور از مفهوم برنامهریزی در توسعه و همچنین نادیده گرفتن عنصر عقلانیت به معنای توجه نکردن به ماهیت انسان، شیوه تفکر او و هویت جمعی تصمیمات و اقدامات او، نشان میدهد این دو عامل از جمله دلایلی هستند که منجر به عجین شدن ساختار برنامهریزی ایران با دورهای توسعه نیافتگی شدهاند. در این مطالعه، براساس مبانی نظری تقسیمبندی گولت از عقلانیت و با تعیین دو شاخص هماهنگی و الزام در اجرای برنامهها، تعامل میان عقلانیت گروههای برنامهریز در کشور را بررسی کردهایم. سپس با ارائه مصادیقی از تجربه تصمیمگیری در ایران، عقلانیت مسلط بر نظام برنامهریزی کشور را شناسایی کردیم. یافتههای این پژوهش نشان میدهند اولویتهای تصمیمگیری در ایران بیش از آنکه حاصل تعاملی کارآمد میان عقلانیتها باشد، برآمده از تعاملی تحویلگرایانه بوده و در سطوح گوناگون تصمیمگیری این عقلانیت سیاسی بوده که بر اقدامات صورت گرفته تسلط داشته است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| فرآیند برنامهریزی؛ هدفمندی؛ عقلانیت؛ دنیس گولت؛ تعامل تحویلگرایانه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,888 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,705 |
||