ایرانِ پیرامونی و تحول روابط دولت – ملت در عصر پهلوی اول | ||
| فصلنامه علوم اجتماعی | ||
| مقاله 3، دوره 25، شماره 82، پاییز 1397، صفحه 71-97 اصل مقاله (441.76 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qjss.2018.26857.1672 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد سعید ذکایی1؛ مهران صولتی* 2 | ||
| 1استاد جامعه شناسی دانشگاه علامه طباطبائی | ||
| 2دانشجوی دکتری جامعه شناسی دانشگاه علامه طباطبائی | ||
| چکیده | ||
| یکی از موضوعات اساسی در جامعه شناسی سیاسی هر جامعه‌ای، ماهیت دولت در آن جامعه است. دولت‌ها ماهیت اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی گوناگون دارند. در این نوشتار تأثیر موقعیت پیرامونیِ ایران در نظام جهانی بر تحول روابط دولت – ملت در عصر پهلوی اول بررسی می‌شود. هدف از این بررسی آن است که از اقدامات ایجابی دولت پهلوی در قبال این موقعیت پیرامونی سراغ گیرد و از ماهیت و ویژگی‌های آنها سخن بگوید. اولین فرض نگارندگان در این نوشتار آن است که نوسازی اقتصادی دولت پهلوی در راستای ایجاد هماهنگی اقتصاد کشور با نیازهای نظام سرمایه‌داری جهانی صورت پذیرفت. دومین فرض نیز تأکید را بر گسترش نظامی‌گری و نظارت بر همۀ عرصه‌های جامعه از سوی دولت رضاشاه می‌گذارد. در مجموع این نوشتار تحول روابط دولت – ملت در دوره پهلوی اول را واکنشی به موقعیت پیرامونیِ ایران در نظام جهانی می‌داند. این پژوهش با رویکرد جامعه شناسی تاریخی و به روش اسنادی انجام گرفته است. نتایج نشان داد که هر دو اقدام دولت پهلوی اول یعنی نوسازی اقتصادی و گسترش نظارت بر همه عرصه‌های حیات جمعی جامعه با وضعیت پیرامونیِ ایران در نظام جهانی مرتبط بوده است. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| موقعیت پیرامونی؛ نظام جهانی سرمایه‌داری؛ دولت مطلقه؛ پهلوی اول؛ جامعه شناسی تاریخی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,452 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,286 |
||