قانون جزای عرفی و نقش آن در شکل‌گیری حقوق کیفری ایران | ||
| فصلنامه پژوهش حقوق کیفری | ||
| مقاله 8، دوره 7، شماره 24، زمستان 1397، صفحه 225-255 اصل مقاله (433.19 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/jclr.2018.23577.1451 | ||
| نویسندگان | ||
| مهدی صبوری پور* 1؛ ایرج خلیل زاده2 | ||
| 1عضو هیآت علمی دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی | ||
| 2دانشگاه شهید بهشتی | ||
| چکیده | ||
| قانون جزای عرفی (1295. ش)، اولین قانون‌نامه ماهوی در تاریخ تحولات حقوق کیفری ایران می‌باشد. اهمیت این قانون که حدود 38 سال بعد از قانون نامه کنت (1258. ش) تنظیم شد این است که همچون قانون کنت زیر بنای قانون‌های مجازات بعد از خود در ایران را تشکیل می‌دهد. این قانون از حیث تقسیم‌بندی نوین جرایم، مجازات‌ها و تفصیلی که نسبت به قانون کنت داشته و تا زمان تصویب آن بی‌سابقه بوده، اهمیت بسیاری دارد. این مقررات هم نشانگر تحولات حقوق کیفری ایران و هم نشان دهنده فرهنگ حقوقی و اجتماعی ایران یکصد سال پیش است. بسیاری از نهادهای حقوق کیفری کنونی ریشه در سال‌های گذشته، حتی پیش از مشروطه دارد. در عهد ناصری قانون مجازات فرانسه (مصوب1810. م) و برخی از قوانین حکومت عثمانی ترجمه شدند ولی مورد قبول ناصرالدین شاه واقع نگشت. این مقررات مورد نظر نصرت‌الدوله بوده است. در مقاله حاضر ابتدا به فرآیند تنظیم و تصویب قانون جزای عرفی و سپس به گونه‌شناسی جرایم و کیفرها پرداخته می‌شود. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| تاریخ حقوق کیفری؛ قانون جزای عرفی؛ نصرت‌الدوله؛ گونه‌شناسی جرایم و مجازات‌ها؛ نهادشناسی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 5,190 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,105 |
||