نقش زبانشناسی دینی در «فلسفة دین» جان هیک | ||
| علم زبان | ||
| مقاله 12، دوره 6، شماره 9، تابستان 1398، صفحه 333-364 اصل مقاله (567.82 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/ls.2019.38784.1175 | ||
| نویسندگان | ||
| یاسر بخشیان* 1؛ علی الله بدشتی2؛ عباس ایزد پناه3 | ||
| 1دکترای فلسفه و کلام، دانشگاه قم، قم، ایران | ||
| 2استاد فلسفه و کلام، دانشگاه قم، قم، ایران | ||
| 3استادیار فلسفه و کلام، دانشگاه قم، قم، ایران | ||
| چکیده | ||
| فلسفه دین از علوم جدید در حوزه معرفتشناسی است. مبحث زبان دین به عنوان یکی از شاخه‌های مهم این علم از جایگاه ویژه‌ای برخوردار می‌باشد. یکی از فیلسوفان دین در قرن اخیر جان هیک است. وی با مبنا قرار دادن نظریه «بازی زبانی» ویگتنشتاین و وضع تعبیر کلی «تجربه آنگونه» و تسری آن به تمامی حوزههای رفتاری و تجارب دینی به پلورالیسم دینی قائل شده است. در واقع، هیک حد و مرز زبان و اندیشه را که متخذ از ویگتنشتاین و کانت بود، اساس فلسفه دین خود قرار داد. نتائج مهم بدست آمده از روش و مبانی جان هیک و تسری آن به تمامی حوزه‌ها، تحقیق و پژوهش پیرامون آن را ضروری میسازد. از اینرو، نگاشته حاضر برای نخستین بار با روش کتابخانهای به بررسی و نقدِ مبانی روش فلسفه دین جان هیک و نقش زبانشناسی در معرفتهای حاصل شده پرداخته است. دستاورد این تتبع، وجود سطحینگری در زبانشناسی و عدم باور داشتن به تعین معنا در علوم غیر تجربی است. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| روش شناسی؛ زبانشناسی؛ فلسفة دین؛ جان هیک | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,593 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 802 |
||