آسیبشناسی استفاده از صنعت تضمین در ترجمههای فارسی قرآن | ||
| سراج منیر | ||
| مقاله 3، دوره 9، شماره 31، تابستان 1397، صفحه 49-78 اصل مقاله (404.73 K) | ||
| نوع مقاله: علمی- ترویجی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/ajsm.2019.12206.1140 | ||
| نویسندگان | ||
| صدیقه موسوی کیانی* 1؛ سید محمود طیب حسینی2 | ||
| 1دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران | ||
| 2دانشیار علوم قرآن و حدیث، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، قم، ایران | ||
| چکیده | ||
| قرآن کریم معجزه جاودان ادب و بلاغت است. در مباحث بلاغی، ایجاز از اهمیت خاصی برخوردار است. تضمین نوعی از ایجاز است که کلمه، ضمن حفظ معنای خود، به شیوه استعمالِ کلمه دیگر ازنظر تعدّی و لزوم بهکاررفته و معنای آن کلمه را نیز به معنای خود اضافه میکند و به این ترتیب به شکلی موجز بر هر دو معنا دلالت میکند. تضمین از نوع حقیقت است نه مجاز، چراکه در این اسلوب، واژهای حذف شده و معنای محذوف و مذکور هردو مدّ نظر گوینده میباشد. قیاسی بودن تضمین با رعایت شرایط آن میتواند قابلقبول باشد. در موارد متعددی از آیات قرآن اسلوب تضمین بهکاررفته که در صورت عدم توجه به آن هنگام ترجمه، میتوان گفت ترجمه دقیقی از آیه ارائه نشده است. این نوشتار با روش توصیف و تحلیل در پی پاسخ به این سؤال است که ترجمههای فارسی قرآن در چنین آیاتی از چه میزان دقتی برخوردارند. بررسیهای انجام شده نشان داد، بیشتر این ترجمهها جز در موارد اندک، به معنای تضمین شده در کلمه بهکاررفته در آیات موردبحث، بیتوجه بودهاند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آسیبشناسی ترجمههای فارسی؛ بلاغت قرآن؛ تضمین نحوی؛ حقیقت و مجاز | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,044 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 743 |
||