مقایسه الگوی قرارداد نفتی ایران (IPC) و قرارداد مناطق نفتخیز جنوب (NISOC) با رویکرد اقتصاد هزینه مبادله: کاربردی از روش تحلیل سلسلهمراتبی | ||
| پژوهشنامه اقتصاد انرژی ایران | ||
| دوره 11، شماره 43، تابستان 1401، صفحه 85-113 اصل مقاله (1.29 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/jiee.2022.68654.1951 | ||
| نویسندگان | ||
| زهرا شرکاء* 1؛ حسین راغ فر2 | ||
| 1Ph.D. Student in Oil and Gas Economics, Allameh Tabataba'i University, Tehran, Iran | ||
| 2ستاد، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| یکی از مهمترین مسائل در سطح بینالملل در صنعت نفت موضوع قراردادهای بخش بالادستی این صنعت است. تغییر و تحول این قراردادها همواره موجب تغییر سهم طرفین قرارداد در آنها و در ارتباط مستقیم با میزان اهمیت منابع هیدروکربنی در اقتصاد جهانی بوده است. هرقدر این نکته پررنگتر جلوه نموده است ساختار قراردادها و جایگاه طرفین در آنها پیچیدهتر شده است. در این پژوهش به مقایسه دو الگوی قراردادی نفتی ایران (آی پی سی) و مناطق نفت خیز جنوب که اخیراً در صنعت نفت ایران مطرح شدند، میپردازیم. این مقایسه با استفاده از معیارهای قرارداد بهینه از منظر اقتصاد هزینه مبادله صورت گرفته است. پرسشنامهای براساس تحلیل سلسلهمراتبی طراحی و در اختیار خبرگان این صنعت قرار گرفت تا نظرات آنها را با توجه به معیارها و گزینهها جویا شویم. براساس نتایج به دست آمده الگوی قراردادی مناطق نفتخیز جنوب از نظر خبرگان این صنعت با توجه به معیارهای اقتصاد هزینه مبادله الگوی بهینه معرفی شد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اقتصاد هزینه مبادله؛ قرارداد نفتی ایران؛ الگوی قراردادی شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب؛ فرآیند تحلیل سلسلهمراتبی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,062 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 757 |
||