گفتمانهای هویتی و منازعات نخبگان سیاسی در جمهوری اسلامی ایران 1376-1398 | ||
| پژوهش های راهبردی سیاست | ||
| دوره 12، شماره 45 - شماره پیاپی 75، تابستان 1402، صفحه 7-58 اصل مقاله (986.16 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qpss.2023.68969.3075 | ||
| نویسندگان | ||
| نوراله قیصری* 1؛ مصطفی قربانی2 | ||
| 1استادیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 2دانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| تحول گفتمانهای هویتی به تشدید منازعات نخبگان سیاسی منجر میشود. پرسش این است که «تحول گفتمان هویتی بازگشت به خویشتن، چه تغییراتی در منازعات میان نخبگان سیاسی در ج.ا.ا در بازه زمانی 1376-1398 ایجاد کرده است؟». فرضیه این است که با ظهور گفتمان هویتی تطبیقگرای روشنفکران دینی و تأثیرپذیری بخشی از نخبگان سیاسی چپ از آن، با کاهش همبستگی ساختاری و ارزشی نخبگان سیاسی، منازعات بلوکهای نخبگانی در ج.ا.ا برونگفتمانی، فزاینده و متکثر شده است. برای تبیین سازکار علی میان متغیرها روش تحقیق در شباهتهای ساختاری بکار رفته و برای تشریح رابطه علت و معلول این سازکار تشریح شده است. نتایج نشان میدهد که با ظهور گفتمان هویتی تطبیقگرا، منازعات میان نخبگان سیاسی بر محور این مسائل متمرکز شده است: نگرش به انقلاب اسلامی و فلسفه وجودی آن، کیفیت حل مشکلات کشور و تحقق پیشرفت، جهتگیری نسبت به نظام بینالملل و مدیریت مسائل فرهنگی. تفاوت در ادراک از این مسائل دوقطبی نوین، تکاملگرا- عدالتگراـ درونگراـ حفظمحور در حوزه روابط خارجی و حداکثرگرا در حوزه فرهنگی در مقابل، قطب ترمیدوریـ آزادیخواهـ برونگراـ بسطمحور در حوزه روابط خارجی و حداقلگرا در حوزه فرهنگی را شکل داده که بعد از حوادث سال 1388 بر ابعاد آن افزوده شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| نخبگان سیاسی؛ منازعه نخبگان سیاسی؛ گفتمان هویتی؛ همبستگی ساختاری و ارزشی؛ نخبگان متحد | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 23,346 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,022 |
||