تأثیر مداخله روانشناسی مثبت بر خودکارآمدی، تابآوری و امید به زندگی مادران کودکان با ناتوانی هوشی | ||
| روانشناسی افراد استثنایی | ||
| دوره 14، شماره 53، بهار 1403، صفحه 263-291 اصل مقاله (761.5 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/jpe.2024.73876.2575 | ||
| نویسندگان | ||
| الهام محمدی بلبان آباد1؛ مهدی قدرتی میرکوهی* 2؛ امین فرجی3 | ||
| 1کارشناس ارشد مشاوره، دانشگاه پیام نور، قزوین، ایران. | ||
| 2دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. | ||
| 3کارشناس ارشد آمار زیستی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| هدف این پژوهش بررسی تأثیر آموزش مهارتهای روانشناسی مثبت نگری بر خودکارآمدی، تابآوری و امید به زندگی مادران کودکان با ناتوانی هوشی بود. روش پژوهش نیمه تجربی از نوع طرح پیشآزمون-پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. نمونهای به حجم 20 نفر از مادران دارای کودک کمتوان ذهنی به روش هدفمند انتخاب شد و این افراد در دو گروه آزمایش و کنترل (هرکدام 10 نفر) گمارده شدند. اطلاعات موردنیاز از طریق سه پرسشنامهی خودکارآمدی عمومی شرر، امید اشنایدر و همکاران و تابآوری کانر و دیوید سون، جمعآوری شد. افراد قبل از انجام مداخله مورد ارزیابی قرار گرفتند، سپس آموزش روانشناسی مثبت برای گروه آزمایش در 6 جلسه اجرا شد و ارزیابی مجدد در مرحلهی پسآزمون و پیگیری انجام گرفت. دادهها با تحلیل واریانس اندازهگیری مکرر بررسی شدند. نتایج نشان داد که مداخله روانشناسی مثبت باعث ارتقای خودکارآمدی، تابآوری و امید به زندگی در مادران کودکان با ناتوانی هوشی شد؛ بنابراین، پیشنهاد میشود از این مداخله برای ارتقای خودکارآمدی، تابآوری و امید به زندگی مادران کودکان با ناتوانی هوشی استفاده شود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ناتوانی هوشی؛ روانشناسی مثبت؛ خودکارآمدی؛ امید به زندگی؛ تابآوری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,167 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 925 |
||