نظم عمومی به عنوان منبع تحدید انعقاد قرارداد داوری : جستاری در رویه قضایی ایران | ||
| پژوهش حقوق خصوصی | ||
| مقاله 1، دوره 7، شماره 27، تابستان 1398، صفحه 9-34 اصل مقاله (547.05 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/jplr.2019.38544.2084 | ||
| نویسندگان | ||
| مجتبی** اسدزاده* 1؛ گودرز افتخار جهرمی2 | ||
| 1دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشگاه شهید بهشتی | ||
| 2استاد حقوق خصوصی ،دانشگاه شهید بهشتی | ||
| چکیده | ||
| انعقاد قرارداد داوری، مبتنی بر اصل آزادی قراردادی است و نظم عمومی بهعنوان استثناء، محدودکننده این آزادی است. بهبیاندیگر هرچند قرارداد داوری، محصول توافق خصوصی طرفین اختلاف است اما نمیتوان اراده مشترک طرفین را برای ارجاع هر موضوعی به داوری، مطلق پنداشت. گاه قانون ارجاع برخی از موضوعات را به داوری منع یا محدود کرده است و مبنای اینگونه منع یا محدودیتها را باید در مفهوم بنیادین نظم و مصالح عمومی، جستجو کرد. بر این مبنا حلوفصل برخی از موضوعات صرفاً در صلاحیت دادگاه است و اگر داوران اقدام به صدور رای داوری درباره چنین موضوعاتی نمایند رای داوری مزبور غیرقابلاجرا خواهد بود. در این مقاله با طرح دیدگاه صاحبنظران ایرانی، در مورد تأثیر نظم عمومی بر قرارداد داوری اختصاراً به تبیین مفهوم سیال نظم عمومی پرداخته و همچنین رویه قضایی محاکم ایران راجع به اثر نظم عمومی بر قرارداد داوری بهطور خاص نقل و مصادیق مورد مناقشه در خصوص موضوعات غیرقابل ارجاع به داوری یعنی اصل 139 قانون اساسی، دعاوی ورشکستگی و اعسار، دعاوی حوزه حقوق خانواده، دعاوی مالکیت فکری، دعاوی اوراق بهادار و دعاوی مربوط به قراردادهای کار مورد تأمل قرار گرفته است. | ||
تازه های تحقیق | ||
- | ||
| کلیدواژهها | ||
| کلید واژه: قرارداد داوری؛ نظم عمومی؛ محدودیت اراده؛ قابلیت ارجاع به داوری؛ رویه قضایی | ||
| اصل مقاله | ||
|
- | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,282 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,042 |
||