بررسی ضرورت و ضابطههای تحدید حدود فضای ماورای جو | ||
| پژوهش حقوق عمومی | ||
| دوره 21، شماره 66، بهار 1399، صفحه 213-242 اصل مقاله (661.27 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qjpl.2019.39525.2080 | ||
| نویسندگان | ||
| مسعود البرزی ورکی* 1؛ مصطفی خرّمی2 | ||
| 1حقوق، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین ، ایران | ||
| 2وزارت امور خارجه | ||
| چکیده | ||
| تفکیک میان قلمرو هوایی و فضای ماورای جو، بهرغم مجادلهآمیز بودن، دارای فواید نظری و ثمرات عملی است. در نظام حقوقی حاکم بر هوا، اصل بر حاکمیت دولت سرزمینی بر قلمرو هوایی خویش و در نظام حقوقی حاکم بر فضای ماورای جو، اصل بر آزادی استفاده از آن است. لذا اینکه آستانه فضا از کجا آغاز یا محدوده هوایی در چه ارتفاعی پایان میپذیرد، تعیین کننده قلمرو اختیارات دولتها در اعمال حاکمیت بر فضای فوقانی است. در این مقاله، ضمن نقد و بررسی ضابطههای تفکیک و رویکردهای متضاد در تعریف و تحدید حدود فضای ماورای جو، وضعیت مالکیت فضا و امکان مقایسه محدوده هوایی با قلمرو دریایی، با توسل به اصول کلی حقوقی، این رویکرد تقویت شده است که با توجه به نبود توافق دولتها در تحدید حدود، باید به قدر مسلمات تکیه کرد که طبق آن، حضیض یک ماهواره، آستانه منطقه فضایی و حداکثر ارتفاع پروازی یک هواپیما جزء قلمرو هوایی میباشد. نظر به اینکه مقررات حاکم بر فضای ماورای جو جنبه استثنائی داشته و خلاف قاعده است، بر مبنای قدر متیقن باید به همان قدر مسلم محدود شود و در نتیجه منطقه میانی تحت حکومت حقوق هوایی قرار دارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| رویکردهای متضاد؛ موضع کمیته فضا؛ موضع ایران؛ حقوق وضعی؛ اصول کلی حقوقی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,061 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,029 |
||