تناص قرآنی در صحیفۀ سجادیه؛ مطالعۀ موردی موضوع شیطان | ||
| سراج منیر | ||
| مقاله 1، دوره 10، شماره 34، بهار 1398، صفحه 7-36 اصل مقاله (481.34 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/ajsm.2020.39544.1506 | ||
| نویسندگان | ||
| فاطمه علایی رحمانی1؛ فرشته معتمد لنگرودی* 2؛ فریده امینی3 | ||
| 1دانشیار علوم قران و حدیث، دانشگاه الزهرا(س)، تهران، ایران. | ||
| 2دانشجوی دکتری علوم قران و حدیث، دانشگاه الزهرا(س)، تهران، ایران. | ||
| 3دکتری علوم قرآن و حدیث، دانشگاه الزهرا(س)، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| «بینامتنیت» نظریهای است که بر ضرورت وجود رابطه بین متون تأکید دارد و روابط بین متون و چگونگی ارتباط آنها را مورد کنکاش قرار میدهد. کاربست این نظریه در حیطه قرآن و احادیث در تبیین پیوند عمیق قرآن و عترت مؤثر است. این پژوهش به روابط بینامتنی دعاهای صحیفه سجادیه در موضوع شیطان با قرآن میپردازد تا افق معنایی جدیدی از این دعاها را ارائه دهد.روش مورد استفاده در این جستار، تحلیلی-اسنادی است. به نظر میرسد تعامل آگاهانه امام سجاد(ع) با قرآن زمینه سازش و هماهنگی میان متن پنهان و متن حاضر را فراهم کردهاست. صحیفه سجادیه همچون قرآن در موضوع شیطان به اوصاف و عملکرد شیطان پرداخته است و در موارد زیادی درک عمیق دعاهای مربوط به دفع شیطان تنها در پرتو شناخت رابطه کیفی آنها با قرآن امکانپذیر نیست، با خوانش دقیق، دعاهای صحیفه سجادیه، به این نتیجه میرسیم که بیشترین شکل روابط بینامتنی قرآن با این ادعیه، به صورت نفی متوازی است که در آن، امام سجاد(ع) نوعی سازش میان متن پنهان و متن حاضر ایجاد کرده اند و تعاملی آگاهانه با آن پدید آورده اند.حضرت در دعاهای خویش با تکیه بر مضامین قرآنی از موضوعاتی چون دامهای شیطان، کید و مکر شیطان، تزیین امور باطل توسط او، دور کردن شیطان با قدرت عبادت الهی، حفظ فرزندانش از شرّ شیطان، قرار نگرفتن در شمار دوستان شیطان و ... سخن گفته است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| قرآن؛ صحیفۀ سجادیه؛ امام سجاد (ع)؛ روابط بینامتنی؛ شیطان | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,059 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 547 |
||